غزل شمارهٔ ۹۴۲
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و اشتیاق صمیمانه شاعر به معشوق می‌پردازد. شاعر از زیبایی لب و غبغب معشوق خود سخن می‌گوید و آرزوی نوشیدن شراب از لب‌های او را دارد. او تمایل دارد تا در آغوش معشوقش باشد و از نزدیک با او وقت بگذراند. همچنین، او به شدت دل‌تنگ معشوق خود است و از درد جدایی رنج می‌برد. شاعر در نهایت تنها خواسته‌اش فدای عشق معشوق و رسیدن به اوست. این اشعار پر از احساسات عمیق و عاشقانه است.
باده خواهم که کشم ز آن لب و غبغب هله هیبوسه خواهم که زنم مست بر آن لب هله هی
هوش مصنوعی: میخواهم نوشیدنیای بنوشم که از آن لب و چانهات بگیرم و همچنین میخواهم بوسهای بزنم که به شوق و مستی بر آن لب‌های تو باشد.
بادهٔ لعل از آن دست بلورین دو سه جامپرپر خواهم و سرشار و لبالب هله هی
هوش مصنوعی: من میخواهم چند جام پر از شراب قرمز را از آن دست بلورین پر کنم و از شراب لبریز و شاداب شوم. بیا تا خوش بگذرانیم!
تنگ خواهم که در آغوش کشم آن بر دوشچه شود در بزم آئی تو یک امشب هله هی
هوش مصنوعی: میخواهم تو را به آغوش بگیرم و از صمیم قلب در این شب شاد و پررنگ با تو همراه شوم. چه اتفاقی خواهد افتاد اگر امشب در این مهمانی تو را در کنار خود ببینم؟
داردم چشم تو در آرزوی بیمارینظری کن که بتاب آیم و در تب هله هی
هوش مصنوعی: چشمم به راه نگاه توست، انگار در آرزوی دچار شدن به عشق تو هستم. به من نظری بیفکن که دلم بیتابی کند و در این تب و تاب فرو روم.
سوخت جانم ز فراقت صنما رحمی کنتا بکی در دل شب یارب و یارب هله هی
هوش مصنوعی: دلم برای دوری تو به شدت رنج میکشد، ای معشوق! مهربانی کن و تا کی باید در دل شب در حال دعا کردن باشم؟
مطلبم نیست به جز آنکه فدای تو شومچه شود گر برسم از تو بمطلب هله هی
هوش مصنوعی: من جز فدای تو شدن چیزی نمیخواهم، چه اتفاقی میافتد اگر از تو به خواستهام برسم؟ هله هی!
جان خدا دوست بود فیض ندارد سر تنبرهانم ز صنم خانه قالب هله هی
هوش مصنوعی: جان خدا دوست بود، اما بیفایده است. نمیتوانم سر و تن خود را از مجسمه (عشق یا محبوب) جدا کنم. بیا و هوشیار باش!