غزل شمارهٔ ۹۴۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و وابستگی به معشوق است. شاعر از جدایی از معشوق نمی‌تواند صحبت کند زیرا وجود معشوق او را کامل می‌کند. او به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر معشوق نمایان شود، آثار دنیا محو می‌شود. هرگاه زلف معشوقی گشوده شود، همه چیز به هم می‌آمیزد. شاعر به عشق خود می‌بالد و از معشوق می‌خواهد که به دل شکسته‌اش وارد شود، حتی اگر خیال‌پردازی باشد. او همچنین از معشوق به عنوان منبع عطا و نعمت یاد می‌کند و خود را در مقام گدا و نیازمند قرار می‌دهد. به طور کلی، شعر پر از عشق و ستایش به معشوق و بیان احساسات عمیق شاعر است.
ز تو کی توان جدایی چو تو هست و بودِ ماییتو چو هست و بودِ مایی ز تو کی توان جدایی
هوش مصنوعی: چگونه میتوان از تو جدا شد وقتی تو همیشه در وجود ما هستی؟ وقتی تو در زندگی ما هستی، جدایی از تو امکانپذیر نیست.
دل خلق می‌ربایی به کرشمه‌های پنهانبه کرشمه‌های پنهان دل خلق می‌ربایی
هوش مصنوعی: دلها را با ناز و غمزههای نهان خود می‌ربایی و با همین ناز و غمزهها دلها را تسخیر میکنی.
مهِ روی اگر نمایی ز جهان اثر نماندز جهان اثر نماند مهِ روی اگر نمایی
هوش مصنوعی: اگر چهره زیبایت را نمایان کنی، دیگر هیچ نشانی از دنیا باقی نخواهد ماند.
خم زلف اگر گشایی دو جهان به هم برآیددو جهان به هم برآید خم زلف اگر گشایی
هوش مصنوعی: اگر رشته موهایت را باز کنی، دو دنیا به هم پیوند میخورند.
چه شود اگر درآیی به دل شکستهٔ منبه دل شکستهٔ من چه شود اگر درآیی
هوش مصنوعی: چه می‌شود اگر تو به قلب شکستهام بیایی؟ اصلاً چه اتفاقی میافتد اگر تو به قلب غمگین من وارد شوی؟
به خیال کی درآیی چو تو در جهان نگنجیچو تو در جهان نگنجی به خیال کی درآیی
هوش مصنوعی: به چه خیال و افکاری میخواهی به این دنیا وارد شوی، وقتی که وجود تو آنقدر عظیم و فراگیر است که در هیچ قالب و جهانی نمیگنجد؟
ز تو می‌کنم گدایی چو تو راست پادشاهیچو تو راست پادشاهی ز تو می‌کنم گدایی
هوش مصنوعی: من از تو درخواست می‌کنم چون تو، پادشاهی میکنی. من در برابر تو به گدایی مینشینم، چون تو تنها پادشاهی.
چو تو منبع عطایی ز تو فیض فیض جویدز تو فیض فیض جوید چو تو منبع عطایی
هوش مصنوعی: از تو بخشش و فیض فراوانی سرچشمه میگیرد و هر چیزی که خوشبختی و خوبی را به همراه دارد، از وجود تو الهام میگیرد. تو منبع نیکی و محبت هستی که همهچیز از تو تغذیه می‌کند.