غزل شمارهٔ ۹۴۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساس دلتنگی و جدایی از معشوق است. شاعر از معشوق خود با ناز و لطافتی توصیف می‌کند و به عشق و وصالی که در انتظار است، اشاره دارد. او درگیر جدایی و غم است و بارها از معشوق خود می‌پرسد که چرا با او اینگونه رفتار می‌کند. این شعر پر است از حسرت و آرزو برای وصال و رهایی از درد جدایی.
الا ای که دلها نهان میربائیکجائی کجائی کجائی کجائی
هوش مصنوعی: ای کسی که دلهای پنهان را میربایی، کجایی؟ کجا هستی؟
میان من و بزم وصل تو تا کیجدائی جدائی جدائی جدائی
هوش مصنوعی: میان من و محفل وصالت، این جدایی تا کی ادامه خواهد داشت؟
تو با این لطافت چنین بیمروتچرائی چرائی چرائی چرائی
هوش مصنوعی: با این همه نرمی و لطافت، چطور میتوانی اینقدر بیشرم و بیاعتنا باشی؟
که گفتت سراپا وفائی غلط گفتجفائی جفائی جفائی جفائی
هوش مصنوعی: کسی که به تو گفته تمام وجودت وفاداری است، اشتباه میگوید؛ در واقع، تو خیانت را نشان میدهی.
بکام کسی چون نهٔ می نگوئیکرائی کرائی کرائی کرائی
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که وقتی کسی را ندارید که با او همصحبت شوید یا از او چیزی بپرسید، احساس تنهایی و ناامیدی میکنید. در واقع، در نبود آن شخص، همه چیز بیمعنا و بیفایده به نظر میرسد.
چه خواهد شدن ایشب هجر اگر توسرائی سرائی سرائی سرائی
هوش مصنوعی: امشب که در جدایی هستیم، سرنوشت چه خواهد شد اگر تو در دل من جا داشته باشی؟
چه پرسی که فیض از غم ما چه خواهدرهائی رهائی رهائی رهائی
هوش مصنوعی: چه میپرسی که لذت (فیض) از غم ما چه خواهد گرفت؟ ما به شدت نیازمند رهایی هستیم.