شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: این شعر به دعا و درخواست از خداوند و امام زمان (عج) می‌پردازد. شاعر آرزو دارد که همه امور به نیکویی پیش برود و نور وجود امام بر دل‌های مومنان بتابد. او از احساس عشق و محبت به امام صحبت می‌کند و بیان می‌کند که کسانی که از محبت او بهره‌مند شده‌اند، هرگز نمی‌میرند. شاعر از باد می‌خواهد که پیامی به امام برساند و در اوج احساس نیاز و اشتیاق، دعا می‌کند که شاید به وصال حضرت برسد. همچنین، او با اشک و دلتنگی، در پی وصل به معشوق خویش است و خواهان رساندن سلام به امام زمان می‌باشد.
یا رب که کارها همه گردد به کام مانور حضور خویش فروزد امام ما
هوش مصنوعی: خداوندا، کاش همه امور به دلخواه ما انجام شود و نور وجود امام ما در دلهایمان بتابد.
ما باده محبت او نوش کرده ایمای بی خبر ز لذت شرب مدام ما
هوش مصنوعی: ما پیوسته از عشق و محبت او بهره‌مند شدهایم، ای کسی که از لذت این نوشیدن مداوم بیخبری.
هرگز نمیرد آنکه از این باده زنده شدثبت است بر جریده عالم دوام ما
هوش مصنوعی: هرگز فراموش نمیشود کسی که با نوشیدن این شراب زندگی تازهای پیدا کرده است. این حقیقت در تاریخ جهان جاودانه میماند.
ای باد اگر به کوی امام زمان رسیزینهار عرضه دار به پیشَش پیام ما
هوش مصنوعی: ای باد، اگر به سراغ کوی امام زمان رسیدی، خواهش میکنم پیام ما را به او برسان.
گو همتی بدار که مخمور فرقتیمشاید برآید از می وصل تو کام ما
هوش مصنوعی: ای کاش تلاشی انجام دهی تا از دوری و فاصلهای که داریم رهایی یابیم، شاید با این تلاش بتوانیم از خوشی وصل تو بهره‌مند شویم.
از اشک در ره تو فشانیم دانه هاباشد که مرغ وصل کند میل دام ما
هوش مصنوعی: ما از اشکهای خود در راه تو دانههای محبت میپاشیم، شاید که پرندهی وصال به دام محبت ما بیفتد.
فیضت ز هر چهار طرف می‌کند سلامپیکی کجاست تا برساند سلام ما
هوش مصنوعی: از همه جای عالم، فیض و رحمت تو به ما میرسد. کسی هست که پیام ما را برساند و سلام ما را به تو برساند؟