شمارهٔ ۵۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و علاقه‌اش به امام و ارادت بی‌پایانش اشاره دارد. او می‌گوید که تصمیم دارد راهی سرای امام شود و نفس خود را با عطر محبت او مشام‌نوازی کند. شاعر به تلاش و کوشش در راه کسب علم و دین اشاره کرده و می‌گوید که هر چیز که از این دو آموخته، در راه امام قربان خواهد کرد. همچنین، او احساس می‌کند زندگی بدون ارتباط با امام بی‌ثمر است و به همین خاطر قصد دارد با جدیت بیشتر در پی رسیدن به معارف و فضایل امام باشد. او اشتیاق خود را به طریقه طلب فیض از امام به وسیله ناله و دعا ابراز می‌کند و بر این باور است که تمام عمرش را به این هدف اختصاص خواهد داد.
چو باد عزم سرای امام خواهم کردنفس به بوی خوشش مشکفام خواهم کرد
هوش مصنوعی: میخواهم مانند باد به سوی خانه امام بروم و نفس خود را با بوی خوشی چون مشک معطر کنم.
هر آبروی که اندوختم ز دانش و دیننثار خاک ره آن امام خواهم کرد
هوش مصنوعی: هر آنچه اعتبار و آبرویی به واسطه علم و دیانت جمع کردهام، برای خدمت و احترام به خاک پای آن امام قربان خواهم کرد.
به هرزه میگذرد عمر بیملازمتشبه جد و جهد دگر اهتمام خواهم کرد
هوش مصنوعی: عمر بیفایده و باطل میگذرد، بنابراین تصمیم گرفتهام که با تلاش و جدیت بیشتری به کارهایم برسم و دیگر به بی‌ثمر بودن وقت خود ادامه ندهم.
چو سوختم و روشنم شد این نکتهکه عمر در سر این طمع خواهم کرد
هوش مصنوعی: وقتی که دلم سوخت و روشن شدم، متوجه شدم که نباید عمرم را تنها صرف این آرزو کنم.
شود شود نشود سر نهم در این سودابطالتم پی تحصیل کام خواهم کرد
هوش مصنوعی: در این موضوع، اگر اتفاق بیفتد یا نیفتد، من سرم را به این کار مشغول میکنم و به خاطر بطالت زیادی که دارم، به دنبال به دست آوردن خواستهام خواهم بود.
چو فیض در طلبش دائما به ناله و آهبه جای ورد سحر با امام خواهم کرد
هوش مصنوعی: من به خاطر جستجوی فیض و رحمت، همیشه در حال ناله و آه هستم و به جای خواندن دعاهای سحرگاهی، با امام خودم سخن خواهم گفت.