شمارهٔ ۹۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی شوق و عشق صحبت می‌کند. شاعر با ابراز احساسات عمیق خود، به غم و شوقی که در ارتباط با معشوق دارد، اشاره می‌کند. او می‌گوید که هیچ کس نتوانسته است به اندازه‌ی او از این عشق بگوید و هیچ کس اشک‌هایش را به خاطر فراق محبوبش نریخته است. شاعر همچنین به مقام خود در پیشگاه معشوقی اشاره می‌کند و از او می‌خواهد تا او را به عنوان بنده‌اش بپذیرد. در نهایت، حافظ بیان می‌کند که شعرش در وصف دیگری غیر از محبوبش، درست نیست و همگان بهتر است به عشق او توجه کنند.
در غم شوق تو سخن کس ننوشت بدین نمطخوش‌تر از این کسی نگفت نیست در این سخن غلط
هوش مصنوعی: در احساس yearning و علاقهام به تو، هیچکس مانند من صحبت نکرده و هیچ شعری به این زیبایی وجود ندارد. بنابراین، در این حرفی که میزنم، خطایی نیست.
از هوس لقات کان زآب حیات خوشتر استگشته روان ز دیدهام چشمه آب همچو شط
هوش مصنوعی: رابطهی دیدار معشوق برای من از هر نوع آرزو و خواهشی بهتر است. مانند چشمهای که از چشمه آب زلالی به راه افتاده باشد، احساسات من نیز از چشمانم بر اثر این دیدار به جریان افتاده است.
گر به هوات میدهم گرد مثال جان و دلگاه به آب میکشم آتش شوق همچو بط
هوش مصنوعی: اگر بخواهم به خاطر تو جان و دل را فدای تو کنم، گاهی آتش شوق را مثل مرغابی در آب میافکنم.
کی به غلامی خودم عز قبول میدهیتا به مبارکی دهم بنده به بندگیت خط
هوش مصنوعی: کی به من اجازه میدهی که به عنوان خدمتگزار تو پذیرش کنم تا به خوشحالی تو، بندگیام را با افتخار نشان دهم؟
کس ز غم فراق تو اشک نریخت همچو فیضکس به هوای وصل تو شعر نگفت بدین نمط
هوش مصنوعی: هیچکس به اندازه‌ی فیض از دوری تو گریه نکرد و هیچکس به سلیقهی او به امید وصال تو شعر سرود.
حافظ خوش غزل سرود این دو سه بیت بهر غیردر حق بندگان تو گشت درست این غلط
هوش مصنوعی: حافظ در این دو/سه بیت شعر زیبا را به خاطر دیگران و برای تو که بندگان تو را دوست داری، سروده است، اما این کارش درست نیست و به نوعی نادرست به نظر میرسد.