شمارهٔ ۱۳۶
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و ارتباط با خداوند و معصومین اشاره دارد. شاعر از خداوند می‌خواهد که او را به وصال و نزدیکی به خود برساند و اشاره می‌کند که رازهای عشق نباید با دشمنان در میان گذاشته شود. او همچنین از زاهدان می‌خواهد که او را به خلوت دعوت نکنند زیرا شوق معصومین را برتر می‌داند. شاعر توصیه می‌کند که دل همیشه در یاد و ذکر معشوق باشد و بیان می‌کند که هر کلامی که گفته می‌شود، باید به یاد ولی عصر و زمان او باشد. در نهایت، تاکید بر طاعت و عبادت جاودان دارد.
وصال او ز عمر جاودان بهخداوندا مرا آن ده که آن به
هوش مصنوعی: خوشی و نزدیکی با معشوق، برای من از عمر ابدی هم ارزشمندتر است. ای خدا، مرا به این نعمت برسان.
مگو سرّ وجودش با مخالفکه راز دوست از دشمن نهان به
هوش مصنوعی: گفتن راز و حقیقت وجود او به دشمنان و مخالفان، بیهوده است؛ چرا که اسرار و محبتهای خاص بین دوستان باید محفوظ بماند و برملا نشود.
به خلدم زاهدا دعوت مفرماکه شوق صاحب الامرم از آن به
هوش مصنوعی: از زاهدان نخواه که مرا به جمعشان دعوت کنند، زیرا که شور و شوق من به مولایم تنها از آنجا برمیخیزد.
دلا دائم به فکر و ذکر او باشبه حکم آن که طاعت جاودان به
هوش مصنوعی: ای دل، همیشه در فکر و یاد خدا باش، زیرا که بندگی و اطاعت از او همیشگی و پایدار است.
ز هر حرفی که گویی فیض جاییحدیث صاحب عصر و زمان به
هوش مصنوعی: هر کلامی که از تو برمیآید، نمایانگر سخن و نکتهای از آگاهی و قدرت زمانه و عصر حاضر است.