بخش ۷
هوش مصنوعی: وقتی نوذر متوجه می‌شود که قارن به بیابان رفته، به دنبال او می‌تازد تا او را بگیرد و با این امید که روز بدی را پشت سر بگذارد. افراسیاب از حرکت نوذر آگاه می‌شود و سپاهی جمع می‌کند تا او را تعقیب کند. نوذر در میانه راه گرفتار سپاه افراسیاب می‌شود و در این نبرد، سپاه او به تنگنا می‌افتد و برای نجات خود تلاش می‌کند، اما شرایط به گونه‌ای پیش می‌رود که او و یارانش به دام می‌افتند. افراسیاب دستور می‌دهد تا قارن را پیدا کنند و او را گرفتار سازند. در این لحظه، افراسیاب از اوضاع آشفته و نگران می‌شود و به قارن اعتماد نمی‌کند و تصمیم به جمع‌آوری نیرویی برای مبارزه می‌گیرد. قارن نیز با درک تهدید، آماده می‌شود تا با تمام نیرو به میدان بیاید.
چو بشنید نوذر که قارن برفتدمان از پسش روی بنهاد و تفت
هوش مصنوعی: وقتی نوذر خبر رفتن قارن را شنید، به سرعت پی آن رفت و از پشت سر به او نگاه کرد و به تعقیبش پرداخت.
همی تاخت کز روز بد بگذردسپهرش مگر زیر پی نسپرد
هوش مصنوعی: شاید تا زمانی که روزهای تلخ و سخت به پایان برسند، آسمان او را زیر پا نگذارد.
چو افراسیاب آگهی یافت زویکه سوی بیابان نهادست روی
هوش مصنوعی: وقتی افراسیاب از حرکت او به سمت بیابان آگاه شد، متوجه شد که به آن سو رفته است.
سپاه انجمن کرد و پویان برفتچو شیر از پسش روی بنهاد و تفت
هوش مصنوعی: ارتش برای گردهمایی آماده شد و پویندگان راه را در پیش گرفتند. همچون شیری که از پشت خود را نشان می‌دهد و به شتاب می‌تازد.
چو تنگ اندر آمد بر شهریارهمش تاختن دید و هم کارزار
هوش مصنوعی: زمانی که وضع بر شهریار تنگ و سخت شد، او متوجه شد که باید به سرعت عمل کند و آماده جنگ و نبرد باشد.
بدان سان که آمد همی جست راهکه تا بر سر آرد سری بی‌کلاه
هوش مصنوعی: به آن شیوه که تلاش می‌کند تا راهی پیدا کند، به این منظور که بر سر فردی که کلاهی ندارد، برود.
شب تیره تا شد بلند آفتابهمی گشت با نوذر افراسیاب
هوش مصنوعی: شب تار به پایان رسید و آفتاب بلند شروع به درخشش کرد، در حالی که نوذر در کنار افراسیاب در حال حرکت بود.
ز گرد سواران جهان تار شدسرانجام نوذر گرفتار شد
هوش مصنوعی: در نتیجه ی نبردها و درگیریها، نوذر، فرمانروای نامدار، سرانجام به دام افتاد و از تیرهی سواران به شدت آسیب دید.
خود و نامداران هزار و دویستتو گفتی کشان بر زمین جای نیست
هوش مصنوعی: تو به من گفتی که دیگر جایی بر روی زمین برای خود و نامداران نمانده است، چون ما هزار و دویست نفر از کسانی هستیم که به زمین آمدهایم.
بسی راه جستند و بگریختندبه دام بلا هم برآویختند
هوش مصنوعی: بسیاری از افراد تلاش کردند و فرار کردند، اما در پایان به دام مشکلات گرفتار شدند.
چنان لشکری را گرفته به بندبیاورد با شهریار بلند
هوش مصنوعی: او توانسته است که لشکری را به اسارت درآورد و به دست پادشاه قدرتمند بسپارد.
اگر با تو گردون نشیند به رازهم از گردش او نیابی جواز
هوش مصنوعی: اگر با تو آسمان هم به رازی نشیند، باز هم از چرخش و گردش او اجازهای نخواهی گرفت.
همو تاج و تخت بلندی دهدهمو تیرگی و نژندی دهد
هوش مصنوعی: او هم مقام و عزت بزرگ می‌دهد و هم مشکلات و سختیها را به همراه میآورد.
به دشمن همی ماند و هم به دوستگهی مغز یابی ازو گاه پوست
هوش مصنوعی: گاهی از دشمن میتوان نکتههای مهمی را آموخت و هم از دوست. بعضی وقتها باید به عمق موضوع نگاه کرد و گاهی فقط به ظاهر آن بسنده کرد.
سرت گر بساید به ابر سیاهسرانجام خاک است ازو جایگاه
هوش مصنوعی: اگر سرت را به ابرهای تیره بسابی، در نهایت به خاک برمیخوری و همانجا مینشینی.
وزان پس بفرمود افراسیابکه از غار و کوه و بیابان و آب
هوش مصنوعی: پس از آن، افراسیاب دستور داد تا از غارها، کوهها، بیابانها و آبها مراقبت کنند.
بجویید تا قارن رزم زنرهایی نیابد ازین انجمن
هوش مصنوعی: باید تلاش کنید تا کسی که در میدان جنگ است، از این جمع رها شود.
چو بشنید کاو پیش ازان رفته بودز کار شبستان برآشفته بود
هوش مصنوعی: وقتی او که قبل از این ماجرا از خواب شبانه برخاسته بود، این خبر را شنید بسیار ناراحت و آشفته شد.
غمی گشت ازان کار افراسیابازو دور شد خورد و آرام و خواب
هوش مصنوعی: افراسیاب مشکلی برای خودش ایجاد کرد و از آن ناراحتی، آرامش و خواب خود را از دست داد.
که قارن رها یافت از وی به جانبران درد پیچید و شد بدگمان
هوش مصنوعی: او از درد و رنجی که داشت، به خاطر قارن آزاد شد و این موضوع باعث شد که در دلش ناامیدی و بدگمانی ایجاد شود.
چنین گفت با ویسهٔ نامورکه دل سخت گردان به مرگ پسر
هوش مصنوعی: او به ویسهٔ معروف گفت که دلش را به مرگ پسرش سخت کند.
که چون قارن کاوه جنگ آوردپلنگ از شتابش درنگ آورد
هوش مصنوعی: وقتی که کاوه برای جنگ به میدان آمد، پلنگ از سرعت و شجاعت او متوقف شد.
ترا رفت باید ببسته کمریکی لشکری ساخته پرهنر
هوش مصنوعی: تو باید بروی و خود را آماده کنی؛ کسی به اندازه یک لشگر هنرمندانه به میدان آمده است.