بخش ۱۲ - فردوسی

بایوان شد و نامه پاسخ نوشتبباغ بزرگی درختی بکشت

نخست آفرین کرد بر کردگارکزو بود روشن دل و بختیار

خداوند ناهید و گردان سپهرکزویست پرخاش و آرام و مهر

سپهری برین گونه بر پای کردشب و روز را گیتی آرای کرد

یکی را چنین تیره‌بخت آفریدیکی را سزاوار تخت آفرید

غم و شادمانی ز یزدان شناسکزویست هر گونه بر ما سپاس

رسید آنچ دادی بدین بارگاهاسیران و پیلان و تخت و کلاه

هیونان بسیار و افگندنیز پوشیدنی هم ز گستردنی

همه آلت ناز و سورست و بزمبپیش تو زین سان که آید برزم

مگر آنکسی کش سرآید بپیشبدین گونه سیر آید از جان خویش

وزان رنج بردن ز توران سپاهشب و روز بودن به آوردگاه

ز کارت خبر بد مرا روز و شبگشاده نکردم به بیگانه لب

شب و روز بر پیش یزدان پاکنوان بودم و دل شده چاک چاک

کسی را که رستم بود پهلوانسزد گر بماند همیشه جوان

پرستنده چون تو ندارد سپهرز تو بخت هرگز مبراد مهر

نویسنده پردخته شد ز آفریننهاد از بر نامه خسرو نگین

بفرمود تا خلعت آراستندستام و کمرها بپیراستند

صد از جعد مویان زرین کمرصد اسپ گرانمایه با زین زر

صد اشتر همه بار دیبای چینصد اشتر ز افگندنی هم چنین

ز یاقوت رخشان دو انگشتریز خوشاب و در افسری بر سری

ز پوشیدن شاه دستی بزرهمان یاره و طوق و زرین کمر

سران را همه هدیه‌ها ساختندیکی گنج زین سان بپرداختند

فریبرز با تاج و گرز و درفشیکی تخت زرین و زرینه کفش

فرستاد و فرمود تا بازگشتاز ایران بسوی سپهبد گذشت

چنین گفت کز جنگ افراسیابنه آرام باید نه خورد و نه خواب

مگر کان سر شهریار گزندبخم کمند تو آید ببند

فریبرز برگشت زان بارگاهبکام دل شاه ایران سپاه