غزل شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس خستگی و بی‌قراری خود صحبت می‌کند و به کمبود محبت و دوستی اشاره دارد. او از غم عشق می‌نالد و می‌گوید که هیچ پزشکی نمی‌تواند مانند محبوبش به او آرامش دهد. آرزوی جان‌فشانی برای معشوق را دارد و به شدت از حسادتی که بابت او وجود دارد رنج می‌برد. شاعر در نهایت به ناامیدی خود از رسیدن به وصال معشوق اشاره کرده و از در بسته احساس یأس می‌کند. اما در پایان امیدی به پیروزی و بهبود اوضاع دارد.
خسته‌ام ای یارو ندارم، طبیبهیچ طبیبی نبودچون حبیب
هوش مصنوعی: خسته‌ام دوست، هیچ پزشکی نیست که حال مرا درک کند و درمان کند، مثل آن کسی که عزیز و محبوب من است.
آه! که بیمار غمت، عرض حال کر دو نفر مود جوابی، طبیب
هوش مصنوعی: آه! کسانی که به خاطر غم تو مبتلا به درد و رنج شدند، درخواستی برای درمان دارند، ای پزشک!
یک هوسم هست، که در پای توجان بدهم، کوری چشم رقیب
هوش مصنوعی: یک آرزویی دارم که جانم را در پای تو فدای تو کنم و فقط برای این که رقیبهایت نابینا شوند.
می‌سپرم راه هوایت، به سراین ادب آن نیست، که داند، ادیب
هوش مصنوعی: من راه عشق تو را به خوبی میسپارم، اما این کار از عهدهٔ کسی برمیآید که به فهم و دانش واقعی رسیده باشد.
عاشق مسکین، که غریب است و زارگر بنوازیش، نباشد غریب
هوش مصنوعی: عاشق بیچارهای که در تنهایی و ناراحتی به سر می‌برد، اگر تو با محبت به او توجه کنی، دیگر احساس تنهایی نمیکند.
طالب وصل توام، اما چه سودسعی تو چو سلمان نباشد، نصیب
هوش مصنوعی: من به دنبال وصال تو هستم، ولی چه فایدهای دارد تلاش من وقتی که سلمان در دسترس نباشد تا سهمی به من بدهد.
تا ز در بسته نگردد ملول« نصر من الله و فتح قریب»
هوش مصنوعی: تا وقتی در بسته است، ناامید نشوید؛ به زودی پیروزی و یاری الهی خواهد آمد.