غزل شمارهٔ ۵۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تفکر درباره عشق و فراق می‌پردازد. او با تصویرسازی از تاریکی شب، امید به صبح نزدیک را در دل دارد. صدای خروس و بیدار شدن صبح، نشانی از امید و زندگی است. شاعر از عشق و زلف معشوقش سخن می‌گوید و به دل شیدا و دیوانه‌اش اشاره می‌کند. در اینجا، زلف معشوق به عنوان عاملی جذاب و وسوسه‌انگیز مطرح است که دل را به خود مشغول کرده است. شاعر همچنین به ضعف خود در بیان احساساتش اشاره می‌کند و می‌گوید که دیدگانش ناتوان از حضور معشوق هستند. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد که حال او را بپرسد و نشان دهد که عاشق برای او در دنیا تنهاست.
شب فراق، چو زلفت اگر چه تاریک استامیدوارم از آن رو، که صبح، نزدیک است
هوش مصنوعی: در شب جدایی، اگرچه تاریکی حاکم است، اما به خاطر این که صبح نزدیک میشود، امیدوارم.
به خفتگان، خبری می‌دهد، خروش خروسز هاتف دگرست، آن خطاب نزدیک است
هوش مصنوعی: خروش خروس به خوابزدهها پیامی میرساند، که صدای آن از منبعی دیگر است و این فراخوان به زودی نزدیک میشود.
صبا، سلاسل دیوانگان عشق تو رابه بوی زلف تو هر صبح، داده تحریک است
هوش مصنوعی: باد صبحگاهی، زنجیرهای دیوانگان عشق تو را با عطر زلفت هر صبح به جنبش در میآورد.
بپرس حال من از چشم خود، که این معنیحکایتی است که معلوم ترک و تاجیک، است
هوش مصنوعی: حالش را از چشمان خودم بپرس، زیرا این داستانی است که از آن، تفاوت ترک و تاجیک مشخص میشود.
ز کفر زلف تو، دل ره نمی‌برد بیرونکه راه پر خم و پیچ و محله تاریک است
هوش مصنوعی: دل به زلف تو گره خورده و نمیتواند از این مسیر خارج شود، زیرا راهی پر از پیچ و خم و تاریکی است.
نمی‌رسد به خیال تو، آب دیده منکه دیده، سخت ضعیف است و راه، باریک است
هوش مصنوعی: من نمیتوانم به آرزو و خیال تو برسم؛ چون چشمانم به شدت ضعیف است و راهی که باید طی کنم، بسیار تنگ است.
تو مالکی به همه روی، در ممالک حسنمرا بپرس، که سلمانت از ممالیک است
هوش مصنوعی: تو بر همه زیباییها تسلط داری، اگر خواستی از هنر و زیبایی من آگاه شوی، به سراغ سلمان که یکی از ملکهای توست برو.