غزل شمارهٔ ۶۵
هوش مصنوعی: غزل بیانگر حال و هوای دلتنگی و دوری از محبوب است. شاعر از بی‌خبری دیگران از احساساتش سخن می‌گوید و اینکه هیچ‌کس به درد و رنج او وقوف ندارد. او در آرزوی شنیدن خبری از محبوبش است، ولی می‌داند که دردهایش را نمی‌تواند برای کسی بازگو کند. شاعر همچنین به ارتباط عمیق خود با محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید حتی اگر نگاهی به محبوب نکند، در دلش همیشه او را دارد. بنابراین در نهایت، بزرگ‌ترین آرزوی او بودن در کنار محبوب و تجربه سفر به دنیای عشق است. شاعر تأکید می‌کند که شناخت واقعی و بصیرت در عشق به محبوب متبلور می‌شود.
نه ز احوال دل بی‌خبرانت، خبری استنه به سر وقت جگر سوختگانت، گذری است
هوش مصنوعی: نه از حال دل بیخبران خبری هست، نه از اوقاتی که به سوختگان درد جگر میگذرد.
گفته‌ای، باد صبا با تو بگوید، خبرماین خبر پیش کسی گو، که شبش را سحری است
هوش مصنوعی: به من گفته‌ای که باد صبا پیامی از تو خواهد آورد. اما این خبر را فقط به کسی بگو که در شبش از سحری بهرهمند است و منتظر بیداری است.
بر سرم آنچه ز تنها و فراقت، شبهامی‌رود با تو نگویم، که در آن دردسری است
هوش مصنوعی: در دل شبها، وقتی تنها هستم و دوریات را حس میکنم، درد و رنجی را احساس میکنم که نمیخواهم دربارهاش با تو صحبت کنم، زیرا مسألهای پر دردسر است.
نظر من همه با توست، اگر گه گاهی نکنم دیده به سوی تو درآنم، نظری است
هوش مصنوعی: تمام توجه من به توست، اگر گاهی نگاه به سوی تو نکنم، این فقط یک نگاهی است.
ای دل از منزل هستی، قدمی بیرون نه به هوای سر کویش، که مبارک سفری است
هوش مصنوعی: ای دل، از دنیای مادی خارج شو و حتی یک قدم بیرون بگذار، به امید دیدار کوی محبوب، که این سفر خوشایند و مبارکی است.
هر که خاک کف پایت نکند، کحل بصر اعتقاد همه آن است که او بی بصری است
هوش مصنوعی: هر کسی که به تو احترام نگذارد و خاک زیر پايت را ندارد، به اعتقاد همگان، نادید است و بینایی ندارد.
تو برآنی که بود جز تو کسی سلمان را او بر آن نیست که غیر از تو به عالم، دگری است
هوش مصنوعی: تو تنها کسی هستی که سلمان را درک میکنی و هیچ‌کس دیگری در این دنیا نمی‌تواند به خوبی تو او را بفهمد.