غزل شمارهٔ ۸۱
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ زیبایی و ظرافت فردی است که به او اشاره شده است، مانند سرو که نماد زیبایی و قد راست است. شاعر می‌گوید اگرچه سرو زیبایست، ولی هیچ چیز همیشه راست و درست نیست. بدین ترتیب، زیبایی ظاهری ممکن است فریبی باشد. در ادامه، شاعر از محبت خود به فرد مورد نظر می‌گوید و تأکید می‌کند که اگر او گمان کند که تقصیر از اوست، در حقیقت این نیست و او خود را فدای او خواهد کرد.
سرو خواند، با تو خود را راست، اما راست نیست سرو را این حسن و زیبایی که قدت راست نیست
هوش مصنوعی: سرو به خاطر تو خود را صاف و راست نشان میدهد، اما حقیقت این است که زیبایی و خوشکامی تو به قدری که به نظر میرسد نیست.
راستی را سرو بس رعناست اما این که باد در سر افکندست، یعنی با تو هم بالاست نیست
هوش مصنوعی: سرو زیبایی است، اما آنچه باعث میشود در باد تکان بخورد، به این معنا نیست که او برتر از تو باشد.
قصد جانم می‌کنی، من خود، فدایت می‌کنم گر تو پنداری، که تقصیری که هست، از ماست نیست
هوش مصنوعی: میخواهی به من آسیب بزنی، اما من خودم را فدای تو می‌کنم. اگر فکر می‌کنی که خطا و تقصیری از ماست، باید بگویم که اینطور نیست.