غزل شمارهٔ ۲۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با استفاده از تصاویری زیبا و شاعرانه، عشق و علاقه‌اش را به معشوق بیان می‌کند. او توصیف می‌کند که بوی معشوق در هوا و طبیعت پراکنده است و همه جا به دنبال اوست. شاعر به سر کوی معشوق می‌رود و از آنجا به زیبایی و دلربایی او اشاره می‌کند. همچنین از دل ناتوان و درد عاشقانه‌اش سخن می‌گوید که به خاطر یاد معشوق، رنج می‌کشد. در نهایت، شاعر با بیان اینکه احساساتش عمیق و شدید است، تأکید می‌کند که عشق او به معشوق همواره در جان و دلش جاریست.
باد صبا به باغ به بوی تو می‌روددر گلستان حکایت روی تو می‌رود
هوش مصنوعی: باد ملایم به باغ میوزد و بوی تو را با خود میآورد، در حالی که در گلستان، داستان زیبایی چهرهات را نقل می‌کند.
چونت خرم به جان که به بازار عاشقیهر دو جهان به یک سر موی تو می‌رود
هوش مصنوعی: هر زمان که به عشق تو خوشحالم، احساس میکنم که تمام دنیا برایم به خاطر یک تار موی تو ارزشمند است.
با باد بوی توست دل ناتوان منگر می‌رود به باد، به بوی تو می‌رود
هوش مصنوعی: دل ضعیف من به بادی سرگردان است که با خود بوی تو را میآورد. حتی اگر این دل به همراه باد برود، باز هم به خاطر عطر توست که می‌رود.
زان آمدم که بر سر کوی تو سر نهممقبل کسی که در سر کوی تو می‌رود
هوش مصنوعی: من به خاطر عشق و علاقهام به تو به اینجا آمدهام، تا سر به زمین بگذارم و به عشق کسی که در خیابان تو قدم میزند، احترام بگذارم.
بامی از آن خوش است سر عارفان که میدر کاسه‌های سر ز سبوی تو می‌رود
هوش مصنوعی: سر عارفان از می و معرفت پر است و این نوشیدن از سبوی تو باعث خوشحالی و شعف آنها است.
جوری که رفت و می‌رود امروز در جهاناز چشم مست عربده جوی تو می‌رود
هوش مصنوعی: امروز در جهان به گونهای میگذرد که به خاطر شور و شوق تو، همه چیز از نظرها دور میشود.
مشکین دلم از آنکه مرادم به دم سخندر طره‌های غالیه بوی تو می‌رود
دلم را مشکن زیرا که من دم به دم از گیسوان عطرآگین تو سخن میگویم. مشکین غلط است باید مشکن باشد.
از جوی دیده خون جگر بیش از این مریزسلمان که آب بحر ز جوی تو می‌رود
هوش مصنوعی: ای سلمان، دیگر از چشمانت خون دل نریز، چرا که آب دریا از جوی تو میریزد.