غزل شمارهٔ ۲۱۴
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی معشوق و احساس عشق عمیق شاعر می‌پردازد. شاعر معتقد است که اگر جلال و جمال معشوق حتی به اندازه یک ذره هم نمایان شود، تمامی هستی در هوای او مجذوب خواهد شد. او از شمع نورانی عشق صحبت می‌کند که می‌تواند کوه‌ها را به پروانه‌ای بی‌پروا تبدیل کند. شاعر می‌گوید که عاشق واقعی تفاوتی بین کعبه و بتخانه نمی‌بیند و در هر جایی که نشانه‌ای از یار خود پیدا کند، آنجا را وطن خود می‌داند. در شب جدایی، او برای رسیدن به وعده وصال جانش را می‌دهد. شاعر به آینه‌ها و زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و به سودای زلف او دستان خود را در گرداب عشق می‌بیند. در نهایت، او نشان می‌دهد که قیمت عشق را می‌داند و دنبال معشوق است، حتی اگر با درد و زحمت باشد.
گرز خورشید جمالت ذره‌ای پیدا شودهر دو عالم در هوایش، ذره‌سان دروا شود
هوش مصنوعی: اگر زیبایی تو مانند گرز خورشید، حتی به مقدار اندکی درخشش پیدا کند، هر دو جهان در عشق و محبت آن غرق میشوند و به مانند ذره‌ای از آن به سوی تو جذب خواهند شد.
شمع دیدارش اگر از نور تجلی پرتویافکند بر کوه، چون پروانه نا پروا شود
هوش مصنوعی: اگر نوری که از وجود او میتابد به کوه بیفتد، مانند پروانه‌ای بی‌پروا به دور آن خواهد چرخید.
عاشق صادق چه داند کعبه و بتخانه چیست؟هر کجا یابد نشان یار خود آنجا شود
هوش مصنوعی: عاشق واقعی اهمیت مکانهایی مانند کعبه یا بتخانه را نمیداند. او هر جا که نشانه‌ای از معشوقش پیدا کند، همان جا میرود و در آنجا حضور مییابد.
در شب هجرش به بوی وعده فردای وصلحالیا جان می‌دهم تا صبح تا فردا شود
هوش مصنوعی: در شبی که دوری او را میگذرانم، به یاد وعدهای که برای دیدار دوبارهاش دارم، اکنون خود را فدای آن میکنم تا صبح فرا برسد و دوباره به هم برسیم.
صد هزار آیینه دارد شاهد مه روی منرو به هر آیینه کارد جان درو پیدا شود
هوش مصنوعی: شاهد زیباروی من به مانند صد هزار آینه است. هر کجا که به خود بنگرد، درد و کشتن جان در آن آینه‌ها نمایان میشود.
در سرم سودای زلف توست و می‌دانم یقینکاین سر سودایی من، در سر سودا شود
هوش مصنوعی: در دل من عشق به گیسوی تو زنده است و می‌دانم که این اشتیاق و جنون در سر من، به یک روزی به حقیقت خواهد پیوست.
خرقه سالوس بر خواهم کشید از سر ولیترسم این زنار گبری در میان رسوا شود
هوش مصنوعی: من میخواهم لباس ریاکاری را از سر بردارم، اما نگرانم که این زنجیر کفرآمیز در میان، مرا رسوا کند.
می‌زنندم بر درش، چون حلقه و من همچنانهمتی در بسته باشد تا که این در، وا شود
هوش مصنوعی: من به در خانهاش میزنم، مانند حلقهای که به در آویزان است، اما همچنان ارادهام بسته و محدود است تا زمانی که آن در گشوده شود.