غزل شمارهٔ ۲۵۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره معشوق و عشق است. شاعر به حالت مستی و غفلت حسنی اشاره می‌کند که از احوال عشق خبری ندارد. او پایبند وفاداری به معشوق خود است و حتی اگر معشوق او را فراموش کند، همچنان مشتاق او باقی خواهد ماند. عشق را به عنوان زهر خوشایندی می‌داند که تریاقی ندارد و از زیبایی‌های معشوق خود سخن می‌گوید که به عواطف و رویش مرتبط است. در نهایت، شاعر به چالش‌های بیان عشق و این که چگونه می‌توان آن را به درستی توصیف کرد، اشاره می‌کند.
مست حسنی که ندارد خبر از آفاقشچه خبر باشد از احوال دل عشاقش؟
هوش مصنوعی: مستی که زیباییاش را نمیشناسد، چطور میتواند از وضعیت دلدادگان و احوال آنها باخبر باشد؟
گرچه یادم نکند یار، منش مشتاقمیاد باد آنکه جهانیست چو من مشتاقش
هوش مصنوعی: اگرچه محبوبم به یادم نیست، ولی من همچنان به یاد او هستم. یادآور کسی هستم که در این دنیا، مثل من شخصی مشتاق وجود دارد.
کرد عهدی سر من کز سر کویش نرودگر رود سر نروم من ز سر میثاقش
هوش مصنوعی: کسی که به عشق و وفای خود نسبت به محبوبش تعهد کرده، هرگز خاطره او را فراموش نخواهد کرد. حتی اگر به دوری او گرفتار شود، باز هم دلش به او وابسته خواهد ماند و از عهد و پیمانی که با او بسته، دور نخواهد شد.
دفتر وصف رخش را نتواند پرداختگر ورق‌های گل و لاله شود اوراقش
هوش مصنوعی: هیچ کس نمیتواند زیبایی چهره او را به خوبی توصیف کند، حتی اگر ورق‌های دفترش گل و لاله باشند و از زیباترین و بهترین مواد ساخته شده باشند.
عشق زهریست خوش ای دل که ندارد تریاقدرکش آن زهر هلاهل، مطلب تریاقش
هوش مصنوعی: عشق همانند زهر خوشی است، ای دل، که هیچ پادزهری برایش وجود ندارد. این زهر، زهر مرگبار است و تنها معنای پادزهرش را درک کن.
با چنان روی لطافت ملکش نتوان گفتجز به یک روی که باشد ملکی اخلاقش
هوش مصنوعی: با چهرهای به این لطافتی که دارد، نمیتوان به جز یک چهره دیگر چیزی از او گفت که نشاندهندهی صفات نیکو و ملکوتی او باشد.
خلق گویند که سلمان سخن عشق بپوشچه بپوشم که شنیدنش همه آفاقش
هوش مصنوعی: مردم میگویند که سلمان باید درباره عشق صحبت نکند و آن را پنهان کند؛ اما من نمیدانم چه چیزی را پنهان کنم، چون شنیدن آن همه جا را پر کرده است.