غزل شمارهٔ ۲۵۸
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر شوق و جذبه به میخانه و لذت از شراب است. شاعر در توصیف حالتی مست و شاداب، به حضور در میخانه و نوشیدن شراب اشاره می‌کند، جایی که صدای نعره‌های مستان و زاری چنگ به گوش می‌رسد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که افرادی که از شراب می‌نوشند، به حالت هوش از دست رفته می‌رسند. همچنین، او دلیلی برای خودداری از قضاوت یا نگرانی در مورد عواقب شراب‌خواری در روز قیامت بیان می‌کند و دعوت به جشن و شادی دارد. در کل، شعر نمایان‌گر جشن و شادی ناشی از لذت‌جویی و بی‌خبری از دنیای بیرونی است.
نعره زنان آمدم بر در میخانه دوشنعره مستان شنید، باده درآمد به جوش
هوش مصنوعی: دیشب با فریاد و هیجان به درِ میخانه رفتم و صدای شاداب جمعیت را شنیدم که در حال نوشیدن و لذت بردن بودند.
مدعیی جوش می، دید بپیچید سرزاری چنگش به گوش آمد و بگرفت گوش
هوش مصنوعی: یک مدعی که مشغول خوشگذرانی بود، متوجه شد که صدای ناله و زاری کسی او را به خود جلب کرده است. او در نتیجه، به سمت آن صدا رفت و گوشش را به آن نزدیک کرد.
رند خراباتیش، داد شرابی گرانهر که خورد جرعه‌ای باز نیاید به هوش
هوش مصنوعی: بیمهابا و حاظر، دلیر شرابنوش، هر کسی که از این مینوشد، دیگر به حال عادی باز نخواهد گشت.
مطرب مجلس بساز، پرده ابریشمیتتا همه بر هم زنیم، پنبه پشمینه پوش
هوش مصنوعی: ساز و آواز را شروع کن و با لایههای ابریشمیات، فضا را زیبا کن تا همه ما با هم شادی کنیم و از دنیای عادی جدا شویم.
هر که به صبح ازل، جای می ازین می‌کشیددر عرصاتش کشند، روز قیامت به دوش
هوش مصنوعی: هر کس که در آغاز روز نخست، از این می بهره میبرد و در این زمین به سر میبرد، در روز قیامت بار آن را بر دوش خواهد داشت.