غزل شمارهٔ ۲۷۳
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ احوالات عاشقانه و سرزنش‌های خود به خاطر شکستن عهد و توبه در عشق است. شاعر به زلف و چشم محبوبش اشاره می‌کند و از تاثیر عمیق آن بر دلش سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که عشقش او را به مستی کشانده و نمی‌تواند از آن بگریزد. شاعر در تلاش است تا درد جدایی را بیان کند و از آتش عشق و شوقی که در دل دارد می‌گوید. در نهایت، او به افت و خیزهای عشق و جدایی فکر می‌کند و با نوای صبح، آمادگی برای روبرو شدن با روز جدید را در خود احساس می‌کند.
بر زلف تو من بار دگر توبه شکستم بس عهد که چون زلف تو بشکستم و بستم
هوش مصنوعی: من بار دیگر به خاطر زلف تو عهد و پیمان شکستم، زیرا بارها به دلیل زلف تو عهدی را که بسته بودم، چه زود شکستهام.
دریاب که زد کار جهانی همه بر هم چشم تو و عذرش همه این است که مستم
هوش مصنوعی: متوجه باش که اوضاع دنیا خراب شده و همه چیز زیر و رو است، تنها دلیل این مساله هم این است که من در حالت شیدایی و مستی قرار دارم.
در نامه چو من شرح فراق تو نویسم خون گرید و فریاد کند خامه ز دستم
هوش مصنوعی: وقتی که در نامهام از جدایی تو بگویم، خود قلم به شدت گریه می‌کند و از من فریاد میزند.
خورشید بلندی تو و من پست چو سایه آنجا که تو باشی نتوان گفت که هستم
هوش مصنوعی: تو مانند خورشید و من مانند سایهات هستم؛ در جایی که تو حضور داری، نمیتوانم ادعا کنم که وجود دارم.
چشم تو به دل گفت که مست منی ای دل دل گفت: بلی مست تو از روز الستم
هوش مصنوعی: چشم تو به دل اشاره کرد که تو عاشق و مست من هستی. دل نیز پاسخ داد: بله، من از زمانی که به دنیا آمدم عاشق تو هستم.
گنجی است روان جام می و توبه طلسمش برداشتم آن گنج و طلسمش بشکستم
هوش مصنوعی: در قلبم گنجی وجود دارد که به خاطر نوشیدن شراب و آرامش حاصل از آن، دیگر نیازی به توبه ندارم. من توانستم این گنج را پیدا کرده و موانعش را رفع کنم.
بر سوختن و مردن من شمع شب افروز خندید بسی امشب و من می‌نگریستم
هوش مصنوعی: شمعی که شب را روشن می‌کند به خاطر سوختن و مرگ من بسیار خندید و من به این صحنه خیره شدم.
روزش به سر آمد سحری گفت که سلمان برخیز که من نیز به روز تو نشستم
هوش مصنوعی: روز به پایان رسید و سحر گفت: سلمان، بیدار شو، چرا که من نیز به شروع روز تو پیوستهام.