غزل شمارهٔ ۳۰۸
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات ناشی از جدایی و longing (دلتنگی) اشاره دارد. شاعر از وضعیت ماندن در حسرت و دوری از معشوق سخن می‌گوید و می‌پرسد که تا کی باید این احساسات را تحمل کرد. او به یوسف (نماد زیبایی و عشق) و حبس کردن احساسات اشاره می‌کند، همچنین به ناتوانی در نگاه به دیگران در حالی که دلش با معشوقش است. در نهایت، شاعر از پریشانی خاطر ناشی از این وضعیت سخن می‌گوید.
تا کی آخر خاطر اندر بند هجران داشتن؟یوسف جان عزیزان را به زندان داشتن
هوش مصنوعی: چقدر باید دل را در غم جدایی نگه داشت؟ یوسف جان، چرا عزیزان را در بند نگه میداری؟
تا کی ای نور بصر کردن نظر با دیگران همچو چشم از مردم خود روی پنهان داشتن
هوش مصنوعی: تا کی باید به دیگران نگاه کنی و نور چشم خود را از آنها دور نگهداری، مثل این که چشمات را از مردم خود پنهان کنی؟
چند کردن روی در مشتی پریشان همچو زلف زان سبب مجموع را خاطر پریشان داشتن
هوش مصنوعی: چندین بار به چهرهام نگاه کردم و در آن حالتی آشفته دیدم، مانند زلفی که به هم ریخته است. به همین دلیل، هر چیزی که در دل داشتم، باعث پریشانی خاطر من شده است.