غزل شمارهٔ ۳۵۱
هوش مصنوعی: این شعر به پرسش از هویت و مقام معشوق می‌پردازد. شاعر با بکارگیری مفاهیم عرفانی و عاشقانه، از این میوه رسیده، که خود نماد عشق و زیبایی است، می‌خواهد بداند کیست و چه مقام والایی دارد. او به زیبایی و جاذبه معشوق اشاره می‌کند که جانها را تحت تأثیر قرار داده و دل‌ها را به آتش کشیده است. شاعر در تلاش است تا از این معشوق، که نمادی از حقیقت و عشق الهی است، شناخت بیشتری پیدا کند و در آن واحد از عشق و احساسات خود دچار سردرگمی و پریشانی است. در نهایت، او از خود می‌پرسد که این معشوق کیست و خود را نیز در پی یافتن جواب این سوال فراموش می‌کند.
ای میوه رسیده ز بستان کیستی وی آیت نو آمده در شان کیستی؟
هوش مصنوعی: ای میوهای که به بلوغ رسیدهای از باغ، تو کیستی؟ ای نشانهای نو که در مقام و بزرگی آمدهای، تو کیستی؟
جانها گرفته‌اند تو را در میان چو شمع جانت فدا تو شمع شبستان کیستی؟
هوش مصنوعی: جانها مانند شمع به دور تو جمع شدهاند. جانم فدای تو، ای شمعی که در این شبستان میدرخشی، کیستی؟
هر کس به بوی وصل تو دارد دلی کباب معلوم نیست خود که تو مهمان کیستی؟
هوش مصنوعی: هر کسی که به یاد تو دلش پر التهاب و داغ است، مشخص نیست که تو در میهمانی کدام دل نشستهای.
جانها به غم فرو شده اندر هوای تو باری تو خوش بر آمده جان کیستی؟
هوش مصنوعی: جانها در غم تو گرفتار شدهاند و همگان در آرزوی تویند. حالا تو به راحتی و آسودگی در کجای این دنیا هستی؟
آن توایم ما همه بگذار آن همه با این همه بگو که تو خود آن کیستی؟
هوش مصنوعی: ما همه هستیم اما همهی ما، تویی که با این وجود، بگو که تو در واقع چه کسی هستی؟
سلمان مشو ز عشق پریشان و جمع باش اول نگاه کن که پریشان کیستی؟
هوش مصنوعی: در عشق، بیتاب و سردرگم نشو و سعی کن که تمرکز داشته باش. ابتدا به خودت خوب نگاه کن و درک کن که این سردرگمی و بیقراری از کجا نشأت میگیرد و چه کسی هستی.