قطعه شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به خود می‌گوید که من کی هستم که از تو درخواست کنم یا برایت مزاحمتی ایجاد کنم. این لطف و مهربانی از سوی توست که به من توجه می‌کنی. حتی اگر تو پادشاه باشی و عذرخواهی کنی، باز هم چه کار از من درویش و گدایی برمی‌آید؟ در واقع، شاعر به جایگاه پایین خود در مقابل قدرت و بزرگی دیگران اشاره می‌کند.
من که باشم که شوی رنجه به پرسیدن من این چنین لطف و کرم هم ز شما برخیزد
هوش مصنوعی: من چه کسی هستم که برای پرسیدن از تو مزاحمت شوم؟ اینگونه محبت و مهربانی فقط از تو سر میزند.
پادشاهی تو هم عذر تو خواهه ورنه چه ز دست من درویش گدا برخیزد
هوش مصنوعی: اگر تو پادشاهی، عذر خواهی تو مورد قبول است، وگرنه من درویش و گدای بیچاره چه کاری از دستش برمی‌آید؟