قطعه شمارهٔ ۵۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش و طلب فضل و کرامت خداوند می‌پردازد. او می‌گوید که اگر خداوند به بندگان خود عنایت و محبت کند، آسمان نیز در خدمت آنها خواهد بود. شاعر در ادامه می‌گوید که نیازی به طولانی کردن داستان نیست و تنها آرزویش طول عمر و دوام محبت الهی است. او همچنین امیدوار است که دعا و محبت دوستانش همیشه همراهش باشد و در راهی که آسمان را به قبله دعا تبدیل می‌کند، قرار گیرد.
فراز تخت معانی چو کوس فضل زنم سبق ز جمله اقران خود مرا باشد
هوش مصنوعی: بالای جایگاه معانی، مانند نواختن ساز، به فضل و دانش میافزایم و در این میان، از تمام همپایهها و رقبای خود پیشی دارم.
عنایت و کرمت گر شود پذیر فتار سپهر در صدد بندگان ما باشد
هوش مصنوعی: اگر لطف و بخشش تو مورد توجه قرار گیرد، آنگاه آسمان نیز در تلاش خواهد بود تا به بندگان ما خدمت کند.
برای یک دو سه بی دست و پای گاه سخن مرا چه رنجه کنی این سخن روا باشد
هوش مصنوعی: در مورد صحبت کردن من، چرا زحمت میکشی در حالی که این حرفها بیپایه و اساس هستند؟
که از مکاره عنف توام عنا آمد هم از مکارم لطف توام شفا باشد
هوش مصنوعی: از زیرکی و نیرنگ تو، من دور ماندم، و همچنین از بزرگواری و لطف تو، نجات مییابم.
دراز نمی‌کنم قصه کوته اولیتر بقای عمر تو خواهم که دائما باشد
هوش مصنوعی: من نمیخواهم داستان طولانی کنم، تنها میخواهم بگویم که امیدوارم عمر تو همیشه و به طور مداوم ادامه داشته باشد.
دعای زنده دلانت رفیق باد و جلیس همیشه تا که فلک قبله دعا باشد
هوش مصنوعی: تحسین و آرزو میکنم که دعای کسانی که با دل زنده و شاداب هستند، همیشه همراه و همدم شما باشد؛ تا زمانی که آسمان، قطب و مقصد دعا باشد.