قطعه شمارهٔ ۱۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به گفت‌وگویی با خرد (عقل) اشاره می‌کند که به او نصیحت می‌کند. خرد از او می‌پرسد چرا به دنبال بهبود شرایط خود نیست و چرا به پیش ارباب زمان (سرنوشت یا فرصت‌ها) نمی‌رود، در حالی که هیچ مانعی برای او وجود ندارد. شاعر در پاسخ می‌گوید که در این زمان کسی پیدا نمی‌شود که دارای جوانمردی و خوبی‌های اخلاقی باشد. او به کوه کندن (سختی کشیدن) اشاره می‌کند و می‌گوید که برای رسیدن به خواسته‌هایش، با وجود مشکلات، احساس خستگی و ناامیدی نمی‌کند.
دوش با من خرد از روی نصیحت می‌گفتکای گرفته ز جهان طبع لطیف تو ملال
هوش مصنوعی: دیشب خرد با من صحبت میکرد و نصیحت میکرد که ای کسی که به خاطر لطافت طبعات، از دنیا رنج میبری.
پیش ارباب زمان می نروی از چه سبب بهر قوتی که گریزت نبود در همه حال
هوش مصنوعی: چرا در مقابل قدرت زمان نمیروی، وقتی که در هیچ حالتی نمیتوانی از آن فرار کنی؟
گفتمش زانکه درین دور قمر نیست کسی که درو بوی مروت بود و حسن خصال
هوش مصنوعی: به او گفتم که در این زمان کسی نیست که بوی جوانمردی و خوبی‌های اخلاقی را به همراه داشته باشد.
کوه کندن ز پی قوت به نوک مژه به که شدن پیش لئیمان زمان بهر سوال
هوش مصنوعی: به جای اینکه برای نشان دادن قدرت و توانایی خود تلاش زیادی بکنی، بهتر است که به افرادی که اهل کبر و خودخواهی هستند، درخواستی نداشته باشی.