قطعه شمارهٔ ۱۲۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره وجیه دین محمد امیر اسماعیل است که به عنوان کسی که به خلق خدا کمک می‌کند و رزق آن‌ها را تأمین می‌کند، توصیف شده است. او به نوعی منبع خیر و برکت مانند چشمه زمزم است و توانایی‌های او در کمک به دیگران برجسته شده است. شاعر همچنین به ستودن او پرداخته و تأکید می‌کند که با وجود فضایل و نیکی‌هایش، احساس می‌کند از او عطای بزرگی نداشته است. در نهایت، شاعر به درگاه او با احترام و دعا مراجعه می‌کند و امید دارد که او به دیگران نیز کمک کند و راهنمایی باشد.
وجیه دین محمد امیر اسماعیل که رزق خلق خدا را کف تو گشت کفیل
هوش مصنوعی: امیر اسماعیل، که از شخصیتهای مهم و محترم دین محمد است، مسئولیت تأمین روزی مردم را بر عهده دارد و وظیفه اوست که در این مسیر تلاش کند.
گشاده است ز دست تو دجله احسان چنانچه چشمه زمزم ز پای اسماعیل
هوش مصنوعی: دست تو به اندازهای پر برکت است که مثل چشمه زمزم که از پای اسماعیل جاری شده، بستر دجله را پر از خیر و رحمت کرده است.
سواد باصره سائلان کند روشن ز دور گرد سپاه سخایت از صد میل
هوش مصنوعی: چشم بینندگان، درخواست کنندگان را روشن می‌کند و از دور، گرد سپاه را از صد فرسنگی میبیند.
بسان قطعه یاقوت قطعه منظوم که بود بر گهر نجم ثاقبش تفضیل
هوش مصنوعی: مانند یک قطعه یاقوت، یک شعر منظم و زیباست که بر زیبایی و ارزش ستاره درخشان آن افزوده میشود.
به حضرت تو فرستادم و عطای جواب نیافتم که به پیش من آن عطاست جزیل
هوش مصنوعی: من پیامم را به حضرت تو ارسال کردم، اما پاسخی دریافت نکردم. چون نزد من، خود آن نعمت بزرگ وجود دارد.
بنات بکر سراپرده ضمیر رهی اگر چه پیشت از آن بار بوده‌اند ذلیل
هوش مصنوعی: دختران پاک و نیکو صفاتی که در دل نهانند، هرچند که در گذشته تحت فشار و یأس بوده‌اند، اما همچنان ارزش و عزت خود را حفظ کردهاند.
به ردرگه تو دگر باره آمدند مگر کنند دیده به کحل قبول خواجه کحیل
هوش مصنوعی: باری دیگر به درگاه تو آمدهاند تا شاید بتوانند حجاب و محدودیت خود را کنار بزنند و به زیبایی و عشق تو بنگرند.
تو را که در همه با بی سعادت است رفیق به هر طرف که خرامی خدای باد دلیل
هوش مصنوعی: تو که در هر جا با بدشانسی همراهی، هر کجا که بروی، باد تو را به سمت خودش میکشاند.