قطعه شمارهٔ ۱۲۲
هوش مصنوعی: شاعر در این قطعه به ستایش حسن، شخصیتی نیکو و بخشنده می‌پردازد. او او را به ماه و ستاره‌ها تشبیه می‌کند و می‌گوید که مکرمت و بزرگی او در جهان معروف است. حسن هم به مردم و هم به جنود خود نیکی می‌کند و سرنوشت خوشی را برای خود رقم زده است. شاعر از حسن به عنوان منبع فیض و لطف یاد می‌کند و برای او دعای خیر می‌کند، به امید اینکه او همیشه در اوج مقام و فضائل باقی بماند.
صاحب عادل کمال الدین حسن ای تو را مه چاکر و کیوان غلام
هوش مصنوعی: ای حسن، تو صاحب و آقا هستی، همچون ماهی که می درخشد و من مثل کیوان (ستارهای) به تو خدمت میکنم.
همچو گردون گوهر خاص تو پاک همچو باران فیض انعام تو عام
هوش مصنوعی: مانند آسمان، گوهر وجود تو خالص و بیآلایش است و همچون باران، نعمتهای تو برای همه گسترده و فراگیر است.
در جهان مکرمت هستی حسن هم به خلق و هم به جود و هم به نام
هوش مصنوعی: در دنیا، زیبایی و بزرگی تو هم در رفتار نیکو با مردم و هم در بخشش و هم در نام نیکت باید نمایان باشد.
از سعادت چون ظفر میمون لقا وز معالی چون فلک عالی مقام
هوش مصنوعی: از خوشبختی مثل پیروزی دلپذیر ملاقات لذت ببر و از ویژگیهای بلندمرتبه مانند آسمان پاک و والا بهرهمند شو.
خواجه بهر این دعاگوی فقیر کرده انعامی بر ابنای کرام
هوش مصنوعی: خواجه به خاطر دعا و نیازی که این فقیر برایش دارد، بر خانوادههای محترم و بزرگوار خود لطف و انعامی کرده است.
می‌برم نرد سعادت گر کند کعبتین لطف او، او را تمام
هوش مصنوعی: اگر در مسیر خوشبختی و سعادت بروم و بهرهمند از لطف او باشم، به کمال و تمامیت خواهم رسید.