قطعه شمارهٔ ۱۳۹
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف ویژگی‌های برجسته و معنوی یک شخصیت خاص، که احتمالاً امام علی (ع) است، می‌پردازد. شاعر از حیای او و خلوص درونش یاد می‌کند و به بررسی زاد و ولد او در روز نخستین می‌پردازد. او از الطاف خداوند به این شخصیت و سختی زندگی در دوران کودکی سخن می‌گوید و بر ارتباط نزدیک او با خداوند و سعادتی که در زندگی‌اش جاری است، تأکید می‌کند. همچنین، شاعر به پیوند او با عالم وجود و ابدیت اشاره دارد. این متن سرشار از احترام و تحسین نسبت به شخصیت مورد نظر است.
ای ز حیای گوهر پاک تو غرق عرق زاده بحر عدن
هوش مصنوعی: ای زیبا، با حیا و با صداقت، تو مانند دُرّی ناب هستی که از عرق (عرقدهی) دریاچه عدن غرق شدهای.
دولت طفل تو که خواهد دمد تا ابدش بوی لبان از دهن
هوش مصنوعی: خوشبختی و سعادت تو وقتی به وجود خواهد آمد که برای همیشه طعم و عطر لبهایت در یادها بماند.
روز نخستین که ز مادر بزاد دایه طفل و کرم ذوالمنن
هوش مصنوعی: در روزی که از مادر به دنیا آمد، پرستار کودک و مهربانیها و نعمتهای فراوان به او هدیه شد.
ساختنش از اطلس گردون قماط داد ز پستان سعدات لبن
هوش مصنوعی: ساختنش از پارچهای لطیف و زیبا است و از پستان خود، شیر خوشبختی را برمیافرازد.
روح امینش ز سر سدره گفت انبته الله نباتا حسن
هوش مصنوعی: روح الهی درختی زیبا و پسندیده را از درخت سدر بیان کرد.
باد قرین تن و جانش مقیم ورد سحرگاه اویس قرن
هوش مصنوعی: باد همواره با تن و جان او همراه است و ورد و دعاهای سحرگاهی اویس قرن را به همراه دارد.
دور تو با دور فلک متصل عهد تو با عهد ابد مقترن
هوش مصنوعی: دور تو به دور مدار زمین پیوسته است و عهد تو با پیمان جاودان گره خورده است.