قطعه شمارهٔ ۱۴۶
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس دلتنگی و فقدان است. شاعر چشمانش را به عنوان نماد عشق و وابستگی به شخص خاصی معرفی می‌کند که با رفتن آن فرد، جای خالی‌اش را احساس می‌کند. او از این که دیگر نمی‌تواند چشمان خود را ببیند، ابایی ندارد، زیرا نبود آن شخص باعث شده است که تمام زیبایی‌ها برایش کمرنگ شوند. در واقع، بدون آن فرد، شاعر احساس بی‌مکانی و ناامیدی می‌کند.
چشم من جای تو بود ای نور چشم رفتی و ماند از تو خالی جای تو
هوش مصنوعی: چشم من به خاطر تو روشن بود، ای نور چشمانم. اکنون که رفتهای، جای تو خالی مانده است.
چشم خود را اگر نمی‌بینم رواست چون نبینم بی تو من ماوای تو
هوش مصنوعی: اگر چشمانم را نبینم اشکالی ندارد، چون بدون تو هرگز نمیتوانم جایی را پیدا کنم که متعلق به تو باشد.