قطعه شمارهٔ ۱۶۰
هوش مصنوعی: این شعر به اهمیت ادب و احتیاط در برخورد با سلاطین و قدرت‌ها اشاره دارد. شاعر می‌گوید که اگر کسی می‌خواهد در مقابل سلاطین ثابت قدم باشد، باید همچون شمع که تاب و نشت نمی‌دهد، پایدار باشد. همچنین، ادب ایجاب می‌کند که حتی در شرایط سخت و خطرناک، انسان باید زبانش را نگه‌دارد و به خوبی‌ها و بدی‌ها گوش کند. به عبارتی دیگر، اگر کسی در این شرایط به موفقیتی دست یابد، نباید به خود مغرور شود، زیرا ممکن است ناگهان با خطر مواجه شود و زندگی‌اش تهدید شود.
هر که خواهد که بود پیش سلاطین بر پای همچو شمعش نگریزد ز ثبات قدمی
هوش مصنوعی: هر کسی که می‌خواهد در حضور پادشاهان ثابت و مقاوم بماند، باید مانند شمعی باشد که از پای خود رها نمیشود.
ادب آن است که گر تیغ نهندش بر سر بایدش داشت زبان گوش ز هر نیک و بدی
هوش مصنوعی: آداب و فرهنگ این است که اگر تهدیدی مواجه شوی، باید توانایی شنیدن و تحمل هر چه خوب و بد است را داشته باشی.
بعد از آن کارش اگر زانکه فروغی گیرد گو مشو غره که ناگه بکشندش به دمی
هوش مصنوعی: پس از آن کار، اگر او به موفقیتی دست یابد، فریب نخور که ممکن است در یک لحظه تمام آنچه دارد از دست بدهد.