قطعه شمارهٔ ۱۶۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساس ناکامی و دل‌سردی خود از عشق و شادمانی محبوبش را بیان می‌کند. او می‌گوید که هیچ امید و ترسی از محبوبش ندارد و جوری به او بی‌اعتنا است که حتی اگر بهترین هدایا و تزیینات را از او دریافت کند، باز هم حاضر نیست سر تسلیم به او فرود آورد. او بر این باور است که تمام تزیینات و نعمت‌ها برایش بی‌معنی است، چرا که در نهایت به سختی و غم ختم خواهد شد. شاعر به وضوح نشان می‌دهد که علیرغم زیبایی‌ها و خوشی‌ها، درد جدایی و غم عشق بر هر چیز دیگری مقدم است.
سپهرا من از شادیت غارغم مرا چون توانی که غمگین کنی
هوش مصنوعی: ای آسمان، من از خوشحالیات در غم هستم. چگونه میتوانی مرا غمگین کنی؟
ندارم ز تو هیچ امید و بیم اگر مهر وزری و گر کین کنی
هوش مصنوعی: من نه به دوستیات امیدی دارم و نه از دشمنیات میترسم، چه اگر با محبت به من برخورد کنی و چه اگر با کینه، برایم تفاوتی ندارد.
نه میخم که بندم به پیشت کمر بدان تا مرا کام شیرین کنی
هوش مصنوعی: من مانند میخی نیستم که به خاطر تو خودم را به زحمت بیندازم و زندگیام را محدود کنم، بلکه برعکس، از تو میخواهم که با محبت و توجهات به من لذت و شادی ببخشی.
نه نرگس که آرم به تو سر فرو بدان تا مرا تاج زرین کنی
هوش مصنوعی: نه تنها به خاطر زیباییات به تو نزدیک میشوم، بلکه میخواهم که با محبتت مرا محترم و ارزنده کنی.
اگر خانه‌ام را چو ایران خویش به خشت زر و نقره تزیین کنی
هوش مصنوعی: اگر خانه‌ام را مانند ایران خودم با طلا و نقره زینت دهی،
ز بدرم اگر چار بالش نهی ز شکل هلالم اگر زین کنی
هوش مصنوعی: اگر بالشتی از خواب راحت برایم فراهم کنی، من مانند هلال ماه زیبا میشوم.
نخواهم به پیش تو گردن نهاد اگر طوقم از عقد پروین کنی
هوش مصنوعی: من هرگز سرم را در برابر تو خم نخواهم کرد، حتی اگر زینت و مقامم را از تو بگیرم.
نمی‌ارزدم این تنعم بدان که در آخرم خشت بالین کنی
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه در نهایت باید روی سنگ سردی بخوابم، این همه رفاه و نعمت برایم ارزش ندارد.