شمارهٔ ۱۴ - در مدح دلشاد خاتون - سلمان ساوجی

ای دل! امروز تو را روز مبارک بادستکه جهان خرم و سلطان جهان، دلشاد است

خوش برآ، چون خط دلدار، که در دور قمرهمه اسباب خوشی، دست فراهم دادست

هر پریشانی و تشویش که جمع آمده بودلله الحمد، که چون زلف بتان بر بادست

آمد از روضه فردوس «مبارک بادی»مژده‌ای داد و جهان پر ز «مبارک بادست»

می‌دمد باد طرب، دور بقا می‌گذردساقیا! باده که دوران بقا بر بادست

دامن عمر به غفلت مده از کف، که تو رادامن عمر ز کف رفته نیاید با دست

راست شد چون الف از صحبت این قره عینپشت کوژ فلک پیر، که مادرزادست

یاد داری فلک این دور سعادت که تو را!این چنین دور عجب دارم اگر خود یادست!

ای نهال چمن مملکت امروز ببال!که گل سلطنت از باد خزان آزادست

باد باقی تن و جانش که زد آب و گل اوچار دیوار بقا، تا به ابد آبادست