شمارهٔ ۳۵ - در مدح سلطان اویس
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف پیروزی و ظفر می‌پردازد. صبحی امیدبخش فرامی‌رسد و کسانی که هدف خاصی دارند، از خوشحالی در تب و تاب هستند. گل‌های فتح شکوفا می‌شوند و ظفر همچون تیری از غنچه برمی‌آید. تصویر شهنشاه با تیغ در دست بر آینه می‌درخشد و فتحی که امان‌بخش است، به وقوع می‌پیوندد.
شاعر به توصیف ویژگی‌های برتر ظفر و درخشش او می‌پردازد و می‌گوید که او به نوعی جمشید جهانی را به یاد می‌آورد. همچنین به تأثیرات ظفر و قدرت او اشاره می‌کند که مانند نقره‌ای پاک و مطهر است.
این پیروزی‌ها، شامل صفاتی چون انصاف و پاکی، و بلایی که بر سر دشمنان می‌آید، در نهایت به این نتیجه می‌رسد که قدر و منزلت هر کسی بستگی به هنر و ویژگی‌های او دارد. شاعر در پایان به تقدیر و قضا اشاره می‌کند و از خداوند می‌خواهد که آنچه مقدر شده را بپذیرد. قصیده به‌طور کلی به تمجید از قدرت و عظمت شخصیتی می‌پردازد که در اوج پیروزی و ظفر قرار دارد.
صبح ظفر از مشرق امید بر آمداصحاب غرض را تب سودا ببر آمد
هوش مصنوعی: صبح پیروزی از سمت شرق امید طلوع کرد و دوستانی که به دنبال هدفهای خاص بودند، به تب و تاب افتادند.
از غنچه پیکان و زباد دم شمشیربشکفت گل فتح و نسیم ظفر آمد
هوش مصنوعی: از غنچه، نشانهای مانند تیر و از وزش باد، سلاحی همچون شمشیر به وجود آمد و در این میان، گل پیروزی و نسیم موفقیت شکوفا شدند.
بر آینه تیغ شهنشاه دگر باررخسار دل‌آرای ظفر جلوه‌گر آمد
هوش مصنوعی: تیغ پادشاه دوباره بر آینه تابید و چهره زیبای پیروزی نمایان شد.
بی‌درد سر نیزه و آمد شد پیکانآن فتح که مفتاح امان بود برآمد
هوش مصنوعی: بدون زحمت و دردسر، تیر و نیزه برآمد و این پیروزی به دست آمد که کلید امنیت و امان بود.
سلطان فلک با کفن و تیغ به زنهارزیر علم خسرو جمشید فر آمد
هوش مصنوعی: سلطان آسمان با لباس مخصوص و شمشیر برای حفاظت و حمایت زیر پرچم خسرو جمشید حاضر شد.
خورشید کرم، شیخ اویس آنکه ثریادر کوکبه همت او بی‌سپر آمد
هوش مصنوعی: خورشید کرم، شیخ اویس، همان کسی است که ستاره ثریا در نمای برجستهاش بدون هیچ مانعی ظاهر شده است.
جمشید جهانگیر که خاک کف پایشتاج سر گردون مرصع کمر آمد
هوش مصنوعی: جمشید، پادشاه بزرگ و فرمانروای جهان، آنچنان با شکوه و قدرت است که خاک پای او به اندازهای ارزشمند و با عظمت است که میتوان آن را به عنوان زیور و تاجی بر سر آسمان در نظر گرفت.
آن قلزم زخار که عمان گهربخشبا موج کف او ز شمار شمر آمد
هوش مصنوعی: آن دریا پرموج که دریای عمان است، با کفهایش که مانند گوهری گرانبها می‌درخشد، به حساب و شمار می‌آید.
تیغ و قلمش رابطه خوف و رجا گشتلطف و غضبش واسطه نفع و ضر آمد
هوش مصنوعی: تیغ و قلم او باعث ایجاد احساس ترس و امید میشود، و لطف و خشم او به عنوان وسیلهای برای ایجاد سود و زیان در نظر گرفته میشود.
یک رو زعطایش نه که یک ساعت خرجشمحصول تر و خشک همه بحر و بر آمد
هوش مصنوعی: یک لحظه از لطافتش به اندازهای ارزش دارد که تمام هزینهها و زحمتهای دنیا را میتواند جبران کند.
هر سرکه به خاک در او گشت مشرفهمچون فلک از دور ازل تاجور آمد
هوش مصنوعی: هر چیزی که به زمین میریزد، مانند آسمان در آغاز خلق، به تدریج شکل میگیرد و رشد می‌کند.
ای شیر شکاری که به عونت چو غزالهآهو بره در چشم و دل شیر نر آمد
هوش مصنوعی: ای شیر شکار، تو مانند آهو در چشمان و دل شیر نر، به یاریام آمدهای.
چون خط نگارین بتان بر گل رخسارطغرای تو آرایش دور قمر آمد
هوش مصنوعی: چون خط زیبا و خوشنویسی که بر چهرهی معشوقان نوشته شده است، بر روی چهرهی تو به زیبایی نقش بسته و مانند دور قمر جلوه‌گر شده است.
ابر سر شمشیر تو هرجا که ببارداز خاک زمین خنجر بران به بر آمد
هوش مصنوعی: هر کجا که باران از ابر شمشیر تو بریزد، از خاک زمین خنجر تیزی به ظهور می‌آید.
آنجا که نسیم دم لطف تو اثر کردبر شاخ شجر، زهره به جای زهر آمد
هوش مصنوعی: در جایی که نسیم محبتت بر درختان وزید، زهره به جای زهر نمایان شد.
از سیر سپاهت خم چوگان فلک راگه گوی زمین زیر و گهی بر زبر آمد
هوش مصنوعی: نیروی سپاه تو به قدری زیاد است که در برخی مواقع، زمین را زیر پا میگذارد و در برخی دیگر، بر فراز آن قرار میگیرد.
آنکس که چو نرگس نتوانست تو را دیداز عین حسد، دیده شوخش به در آمد
هوش مصنوعی: کسی که نتوانست تو را ببیند، از روی حسادت چشمانش از حد خود بیرون آمد.
چون نقره دلت با همه کس صافی و پاک استکار تو درست از پی آن همچو زر آمد
هوش مصنوعی: دل تو مانند نقره، با دیگران صاف و بدون کینه است. بنابراین، به خاطر کارهایت، به خوبی و به درستی مانند طلا جلوه میکنی.
هرکس که به عهد تو بر او اسم خلاف استچون بید سراپاش، سزای تبر آمد
هوش مصنوعی: هر کسی که به پیمان تو وفا نکند و به تو پایبند نباشد، مانند بید بیریشهای است که در برابر ضربهای متلاشی میشود.
اوصاف کمالات تو از شرح فزون استوصف تو نه به اندازه فکر بشر آمد
هوش مصنوعی: خصلتهای کمال تو آنقدر زیاد است که نمیتوان آنها را به‌طور کامل توضیح داد و وصف تو فراتر از آن است که درک بشر بتواند به آن برسد.
آن را که جگر گرم شد از آتش کینتهم چشمه شمشیر تواش آبخور آمد
هوش مصنوعی: آن کسی که از آتش کینهات به شدت آسیب دیده و دلش پر از خشم شده است، حتی اگر تیغههای شمشیر تو به او آب دهد، باز هم نمیتواند آرامش پیدا کند.
گرز تو چه سودا به سر خصم درافتادرمحت به دلش راست چو اندیشه در آمد
هوش مصنوعی: وقتی تو با چهرهات به دشمن نگاه کردی، او را به شگفتی انداختی و افکارش را در دلش سوزاندی.
تیغ تو که از زخم زبان مغز سران بردهرجا که دمی زد دم او کارگر آمد
هوش مصنوعی: تیغ تو که با زخم زبان خود به سران آسیب میزند، هر جا که نفسی بکشی، کار تو اثرگذار و موفق خواهد بود.
بر دوش بلای سیه آمد سر خصمتوز هر سر مویش بلایی به سر آمد
هوش مصنوعی: سختیها و مشکلات بر دوش من سنگینی می‌کند و از هر مو روی سرم، مصیبت و گرفتاریهایی به وجود آمده است.
دو لشکر جرار که از کینه یکایکچون کوه سراپا همه تیغ و کمر آمد
هوش مصنوعی: دو ارتش بزرگ که به خاطر کینه و دشمنی، به طور کامل آماده جنگ شدهاند، مانند کوههای سرسخت و استوار، با تمام سلاحهای خود به میدان آمدهاند.
این پیش تو بر خاک ره افتاد چو سایهوآن ز آتش تیغ تو جهان، چون شرر آمد
هوش مصنوعی: این شخص در برابر تو به خاک افتاد و همچون سایهای در کنارت قرار گرفت، و آن همه آتش و خطر ناشی از تیغ تو (شمشیر) جهان را به شعلهی سوزان کشاند.
فی الجمله، یکی جست و برون شد ز میانهوالقصه، یکی از در زنهار در آمد
هوش مصنوعی: در واقع، یکی از گروه فاصله گرفت و به سمت خارج رفت و در نهایت، یکی از در به کمک آمد.
شاها! منم آن طوطی گویا که به شکرتاز گفته من کام جهان پر شکر آمد
هوش مصنوعی: ای پادشاه! من همان طوطی سخنگو هستم که به خاطر شیرینی حرفهایم، جهان به وافقت پر از لذت و خوشی شده است.
زان روی که دارم دم مشکین، من مسکینچون نافه نصیبم همه خون جگر آمد
هوش مصنوعی: به خاطر روی زیبایی که دارم و عطر مشکینم، من، مسکین و بیچاره، از آنچه نصیبم شده فقط درد و خون جگر باقی مانده است.
باشد به هنر بیشی قدر همه کس، لیککم قدری من بنده به قدر هنر آمد
هوش مصنوعی: هر کسی به اندازه هنرش ارزش و مقام دارد، ولی من به خاطر هنرم، به اندازه همین هنر خودم بیارزش هستم.
قسمت چو به تقدیر قضا رفت، رضا دهسلمان چه توان کرد نصیب این قدر آمد؟
هوش مصنوعی: وقتی که سرنوشت و قضا به گونهای رقم خورده باشد، باید قبول کرد و راضی بود، زیرا انسان نمیتواند در برابر تقدیر چیزی تغییر دهد و آنچه برایش مقدر شده، همان است که باید بپذیرد.
تا هست محل بد و نیک و غم و شادیزین خانه شش سو که به اول دو در آمد
هوش مصنوعی: در این دنیا، جایی برای تجربههای خوب و بد، شادی و غم وجود دارد. این مکان به گونهای است که از هر طرف، فرصتهای مختلفی پیش روی انسان قرار میگیرد.
چون رکن حرم قبله شاهان جهان باددرگاه تو کز جاه جهانی دگر آمد
هوش مصنوعی: تو مانند پایه حرم، محل عبادت و راستایی برای پادشاهان جهانی. درگاه تو به قدری با عظمت است که از مقام و جاه دنیا فراتر رفته و به جایگاه دیگری رسیده است.