تناجی
سلمان ساوجی

بخش ۵ - رباعی

شاهی که به نعلین رخ مه آراستگشت از قدمش پشت کج گردون راست
بر حسن مه چارده انگشت نهادمه را بشکست وز آن شب انگشت نماست