بخش ۲۱ - غزل
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشقی عمیق و روحانی می‌پردازد. شاعر از «صورت جان» و «نقش جانان» سخن می‌گوید که نشان‌دهنده‌ی عشق و زیبایی معشوق است. بوی عطر معشوق باعث شوق و فریاد بلبل در قفس می‌شود، که به عشق و زیبایی گلستان اشاره دارد. همچنین شاعر به نور و روشنی معشوق به عنوان شمعی در شبستان دلش اشاره می‌کند. زلف نازنین معشوق کلید آزادسازی دل شاعر از بندهای عشق است. در نهایت، شاعر از احساسات درهم‌ریخته و جمعیت حال خود صحبت می‌کند، گویا این احساسات ناشی از زیبایی معشوق است.
گوئیا این نقش بیجان صورت جان من استنقش بیحانش مخوان کان نقش جانان منست
هوش مصنوعی: به نظر میرسد این تصویر بیروح، تصویر روح من است. آن را بیاحساس ننامید، زیرا این تصویر از عشق من به محبوبم است.
می‌دمد بویی و هر دم بلبل جان در قفسمی‌کند فریاد کاین بوی گلستان منست
هوش مصنوعی: هر لحظه عطر خوشی میبارد و بلبل دلشکسته در قفس فریاد میزند که این عطر مربوط به گلستان من است.
خود چه نوراست آن که دل خود را بر او پروانه‌وارمی‌زند کاین عکس از آن شمع شبستان منست
هوش مصنوعی: این شخص چه قدر درخشان است که دلش به سوی او شبیه پروانهای می‌شود که به شمع عاشق است؛ چرا که آنچه در دل او میتابد، بازتابی از نور شمعی است که در شبستان من وجود دارد.
می‌گشاید دل مرا از بند زلف نازنینحلقه زلفش کلید قفل زندان منست
هوش مصنوعی: دل من به خاطر زلفهای نازنینش آزاد می‌شود، زیرا حلقهی زلف او مانند کلیدی است که قفل زندان من را باز می‌کند.
گر کند قصد سر من، بر سر من حاکمستور نماید میل جان، شکرانه بر جان منست
هوش مصنوعی: اگر کسی بخواهد بر من تسلط پیدا کند، بر من تسلط خواهد داشت و اگر تمایل به جان من داشته باشد، من شکرگزار جان خود هستم.
صورتی در پیش دارم خوب و می‌دانم که اینصورت جمعیت حال پریشان منست
هوش مصنوعی: چهرهای زیبا در نظر دارم و می‌دانم که این چهره نمایانگر حال پریشان من است.