بخش ۵۲ - غزل
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شوق و وجد در نیمه شب صحبت می‌کند که با بوی گلاب صبحگاهی به باغ گل می‌رسد. صدای ناله‌ی چنگ مغان او را به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد و او را از حالت هوشیاری خارج می‌کند. پیر مغان او را به مستی می‌کشاند و همه‌ی لذایذ را به او می‌دهد. ساقی و مطرب هر کدام چیزی به او می‌دهند که او را به دنیای عشق و مستی وارد می‌کند. شاعر بیان می‌کند که عشق و عقل با هم نمی‌توانند coexist کنند و در نهایت عشق بر عقل غلبه پیدا می‌کند.
شوق مِیْ‌اَم نیم شب بر در خَمّار بردبوی گلم صبح دم بر صف گلزار برد
هوش مصنوعی: علاقه و اشتیاق من به میخانه در نیمه شب باعث شد تا بوی گلها را که در صبحگاه در باغ گلها پراکنده بود، به مشام برساند.
ناله چنگ مغان آمد و گوشم گرفتبیخودم از صومعه بر در خَمّار برد
هوش مصنوعی: صدای نالهوار ساز مغان به گوشم رسید و من به خاطر آن بیخود شدم و از دنیای خودم خارج شدم. مرا از جایی که در آن عبادت میکردم به درب جایی که شراب میفروختند برد.
با همه مستی مرا پیر مغان بار دادهرچه ز مستی من یافت به یکبار برد
هوش مصنوعی: با وجود اینکه در حال مستی بودم، اما پیر مغان به من اجازه داد هر چه از مستیام به دست آمده بود را یکجا به او تقدیم کنم.
ساقی‌ام از یک جهت ساغر و پیمانه دادمطربم از یک طرف خرقه و دستار برد
هوش مصنوعی: یک نفر میگوید که ساقی برایم از یک سو لیوان و جامی آورد و از سوی دیگر، نوازندهام خرقه و دستار (لباس و پوشش عرفانی) را به همراه دارد.
همچو گلم مدتی عشق در آتش نهادعاقبت آب مرا بر سر بازار برد
هوش مصنوعی: مدتی مانند گل در آتش عشق سوزان ماندم، اما در نهایت، آب به سرم ریخت و مرا به بازار آورد.
کار چو با عقل بود عشق مجالی نداشتعشق درآمد ز در عقل من از کار برد
هوش مصنوعی: وقتی که کار با عقل پیش میرود، جایی برای عشق باقی نمیماند. اما عشق به زندگیم وارد شد و عقل مرا از کار بازداشت.