بخش ۷۳ - رباعی
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف شبی می‌پردازد که به وصال محبوبش می‌گذرد. او از زیبایی‌های آن شب می‌گوید و به وصف حال خورشید و احساسات عاشقانه‌اش اشاره می‌کند. در این شب ماه به ملاقات او می‌آید و او با شمع صبح وداع می‌کند. صبح به ناگهان می‌رسد و شب را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در پایان، شاعر از عشق و زیبایی‌های آن شب و بوسه‌ای میان ماه و خورشید می‌گوید که نمایانگر عشق و وصال است.
امشب که شبم به وصل تو می‌گذرددامی ز سر زلف خود آن دام خَرَد
هوش مصنوعی: امشب که به وصال تو می‌گذرد، به دام زیبایی چهرهات گرفتار میشوم.
بر روی هوا بگستران تا ناگاهزاغ شب از این سراچه بیرون نپرد
هوش مصنوعی: به آسمان نگاه کن و در آن گستره، پرندهی سیاه شب را ببین که ناگهان از این مکان خارج میشود.
به وصف الحال خورشید دل افروزدو بیت آورد مطبوع و جگر سوز
هوش مصنوعی: خورشید که دل را شاد می‌کند، به طرز زیبایی توصیف شده است و این توصیف به قدری زیبا و دلنشین است که در عین حال میتواند تاثیر عمیقی بر احساسات ما بگذارد.
امشب که شد آن ماه فلک مهمانمبنشینم و داد خویش از او بستانم
هوش مصنوعی: امشب که آن ماه زیبای آسمان مهمان من است، میخواهم بنشینم و از او خواستهها و خواطر خود را بگیرم.
ور صبح نفس زند به آه سحریبرخیزم و شمع صبح را بنشانم
هوش مصنوعی: اگر صبح نفس بزند و با صدای آهی از سحر بیدار شوم، شمع صبح را خاموش میکنم.
چو جم بشنید نظم همچو آبشفروخواند این رباعی در جوابش
هوش مصنوعی: وقتی جم این شعر را شنید، مانند آب که به راحتی جاری میشود، این رباعی را برای پاسخ دادن به آن خواند.
امشب شب آنست که دل چیره شودوز عشرت ما چشم فلک خیره شود
هوش مصنوعی: امشب شبی است که دلها شاد و خوشحال میشوند و به خاطر خوشیهای ما، چشمان آسمان هم به شگفتی می‌آید.
گر صبح گریبان شب تار دَرَدآیینه عیش عاشقان تیره شود
هوش مصنوعی: اگر صبح با شدت به شب تار حمله کند، شادی و لذت عاشقان تحت تأثیر قرار میگیرد و تیره میشود.
ز ناگه خنده‌ای زد صبح دم سرداز آن یک خنده شب را منفعل کرد
هوش مصنوعی: صبح زود ناگهان خنده‌ای بلند شد که خندهاش شب را تحت تأثیر قرار داد و از خواب بیدار کرد.
شب هندو معنبر زلف بربستز جای خویشتن خورشید برجست
هوش مصنوعی: در شب هندو، زلف زیبا به طرز خاصی بافته شده بود و از جای خودش، خورشید به زیبایی درخشیده بود.
گرفت آن ماه تابان را در آغوشچو زلف آوردش اندر گردن و گوش
هوش مصنوعی: آن ماه زیبا را در آغوش گرفت، مانند موهایی که بر گردن و گوشش آویزان شده است.
لبش بوسید و شیرین قطعه‌ای گفتبه گوهر قطعهٔ یاقوت را سفت
هوش مصنوعی: او لبش را بوسید و به زیبایی سخنی گفت، مانند گوهری که محکم در دست نگهداشته شده باشد.