سوزد مرا سازد مرا
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد تا پیمانه‌ای از می بدهد که او را از خود بی‌خبر کند و عشقش را به معشوقش افزایش دهد. می‌ای که در شب‌های غم، روشنی صبح را به او می‌بخشد و او را از دغدغه‌ها و تردیدها آزاد می‌سازد. این نوشیدنی به او نوری صبحگاهی می‌دهد که مورد انتظارش است و حتی در فقر او را به مقامی شاهانه می‌رساند. شاعر احساساتش را بیان می‌کند، اینکه می‌سوزاندش و به آتش می‌افکند، اما در عین حال او را از خود رها می‌کند و به او کمک می‌کند تا از افکار منفی دور شود. در نهایت، او از ساقی می‌خواهد که از وجود او چیزهایی را بستاند و اندیشه‌های منفی‌اش را کنار بگذارد.
ساقی بده پیمانه‌ای زآن می که بی‌خویشم کندبر حسن شورانگیز تو عاشق‌تر از پیشم کند
هوش مصنوعی: ای ساقی، یک پیمانه از آن می به من بده که مرا دیوانهتر از قبل به خاطر زیبایی شگفتانگیز تو می‌کند.
زان می که در شب‌های غم بارد فروغ صبحدمغافل کند از بیش و کم فارغ ز تشویشم کند
هوش مصنوعی: از آن نوشیدنی که در شب‌های ناراحتی، نور صبح را به یاد میآورد، غافل میشوم و از نگرانیهایم راحت میشود.
نور سحرگاهی دهد فیضی که می‌خواهی دهدبا مسکنت شاهی دهد سلطان درویشم کند
هوش مصنوعی: نور سحرگاهی برکت و خیری را که می‌خواهی به تو می‌دهد؛ حتی اگر در فقر و تنگدستی باشی، میتواند سلطانی برای تو ایجاد کند.
سوزد مرا سازد مرا در آتش اندازد مراوز من رها سازد مرا بیگانه از خویشم کند
هوش مصنوعی: مرا آتش میزند و به درد میآورد، در آتش می‌افکند و از خودم دور می‌کند.
بستاند ای سرو سهی! سودای هستی از رهییغما کند اندیشه را دور از بداندیشم کند
هوش مصنوعی: ای سرو بلند و زیبا! آرزوی زندگی، با خودخواهی و فریب، فکر مرا از بداندیشی دور می‌کند.