قطعهٔ ۲۳ - سوارکاران
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف بانوانی می‌پردازد که در میدان سواری مشغول به رقابت هستند. آنها از صبح تا شب با شوق و نشاط به سواری می‌پردازند و منتظر زمان اعلام جوایز هستند. مردی نظر منفی درباره توانایی و ارزش این زنان ابراز می‌کند و می‌گوید که آنها در سواری ناتوانند و موجب شرمساری خود می‌شوند. اما شاعر با اشاره به سواری مردان، بر ارزش و تلاش زنان تأکید کرده و نشان می‌دهد که همگان در این فعالیت‌ها کوشش می‌کنند.
آن شنیدستم که در میدان «کورس»بانوان چابک‌سواری می‌کنند
هوش مصنوعی: شنیدهام که در میدان «کورس» زنان با مهارت و سرعت سوارکاری می‌کنند.
گرد میدان از سحر تا شامگاهپویه، چون باد بهاری می‌کنند
هوش مصنوعی: از صبح تا شب، مردم در گرداگرد میدان با نشاط و شادابی مانند باد بهاری حرکت می‌کنند.
تا فرا آید زمان امتحانروز و شب ساعت‌شماری می‌کنند
هوش مصنوعی: روز و شب را میشمارند تا زمانی که امتحان فرا برسد.
تا جوایز قسمت آنان شودیکه‌تازان، بی‌قراری می‌کنند
هوش مصنوعی: تا زمانی که جوایز به آنها اختصاص یابد، هر یک از برندگان به شدت بیقرارند و در تلاش برای جلب توجه هستند.
مردکی گفتا که زن‌ها بی‌ثمرسوی میدان، رهسپاری می‌کنند
هوش مصنوعی: مردی گفت که زنان بینهایت به سمت میدان میروند و هیچ چیزی از آنها به دست نمیآید.
چون ز آداب سواری عاری‌اندبهره خود، شرمساری می‌کنند
هوش مصنوعی: چون از اصول و فنون سواری بیخبرند، ناچار از ناتوانی خود شرمنده می‌شوند.
گفتمش بر دوش مردان سال‌هاستکاین جماعت خرسواری می‌کنند
هوش مصنوعی: به او گفتم که سالهاست این گروه بر دوش مردان حاکم هستند و مشغول فریبکاری و تظاهر به شجاعت هستند.