قطعهٔ ۳۰ - نگاه سخن گو
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده درباره چشمی صحبت می‌کند که جاودانه است و از آن می‌پرسد که با چه کسی می‌تواند اسرار خود را در میان بگذارد. او همچنین به نگاه سحرآمیز اشاره می‌کند و می‌پرسد که این نگاه با چه آشنایی صحبت می‌کند. در نهایت، پاسخ می‌دهد که این نگاه با کسی که دلشکش و مورد علاقه باشد، سخن می‌گوید.
گفتم: این چشم جاودانه توبا که اسرار خویشتن گوید؟
هوش مصنوعی: گفتم: این چشمان بیپایان تو با چه کسی رازهای درونت را در میان میگذارد؟
وین سخن گو نگاه سحرآمیزبا کدام آشنا سخن گوید
هوش مصنوعی: این گفته بیانگر این است که فردی با چشمانی جادویی و خاص، با چه کسی می‌تواند ارتباط برقرار کند و صحبت کند.
گفت: با آن که آشنا سخنیاز دلارام من، به من گوید
هوش مصنوعی: گفت: با وجودی که آن شخص با من آشناست، باز هم از دلبرم چیزی به من نمیگوید.