بخش ۱۴ - در معنی اینکه چون ملت محمدیه مؤسس بر توحید و رسالت است پس نهایت مکانی ندارد - اقبال لاهوری

جوهر ما با مقامی بسته نیستباده ی تندش بجامی بسته نیست

هندی و چینی سفال جام ماسترومی و شامی گل اندام ماست

قلب ما از هند و روم و شام نیستمرز و بوم او به جز اسلام نیست

پیش پیغمبر چو کعب پاک زادهدیه یی آورد از بانت سعاد

در ثنایش گوهر شب تاب سفتسیف مسلول از سیوف الهند گفت

آن مقامش برتر از چرخ بلندنامدش نسبت به اقلیمی پسند

گفت سیف من سیوف الله گوحق پرستی جز براه حق مپو

همچنان آن رازدان جزو و کلگرد پایش سرمه ی چشم رسل

گفت با امتز دنیای شمادوست دارم طاعت و طیب و نسا

گر ترا ذوق معانی رهنماست نکته ئی پوشیده در حرف «شما»ست

یعنی آن شمع شبستان وجودبود در دنیا و از دنیا نبود

جلوه ی او قدسیان را سینه سوزبود اندر آب و گل آدم هنوز

من ندانم مرز و بوم او کجاستاین قدر دانم که با ما آشناست

این عناصر را جهان ما شمردخویشتن را میهمان ما شمرد

زانکه ما از سینه جان گم کرده ایمخویش را در خاکدان گم کرده ایم

مسلم استی دل به اقلیمی مبندگم مشو اندر جهان چون و چند

می نگنجد مسلم اندر مرز و بومدر دل او یاوه گردد شام و روم

دل بدست آور که در پهنای دلمی شود گم این سرای آب و گل

عقده ی قومیت مسلم گشوداز وطن آقای ما هجرت نمود

حکمتش یک ملت گیتی نوردبر اساس کلمه ئی تعمیر کرد

تا ز بخششهای آن سلطان دینمسجد ما شد همه روی زمین

آنکه در قرآن خدا او را ستودآن که حفظ جان او موعود بود

دشمنان بی دست و پا از هیبتشلرزه بر تن از شکوه فطرتش

پس چرا از مسکن آبا گریختتو گمان داری که از اعدا گریخت

قصه گویان حق ز ما پوشیده اندمعنی هجرت غلط فهمیده اند

هجرت آئین حیات مسلم استاین ز اسباب ثبات مسلم است

معنی او از تنک آبی رم استترک شبنم بهر تسخیر یم است

بگذر از گل گلستان مقصود تستاین زیان پیرایه بند سود تست

مهر را آزاده رفتن آبروستعرصه ی آفاق زیر پای اوست

همچو جو سرمایه از باران مخواهبیکران شو در جهان پایان مخواه

بود بحر تلخ رو یک ساده دشتساحلی ورزید و از شرم آب گشت

بایدت آهنگ تسخیر همهتا تو می باشی فراگیر همه

صورت ماهی به بحر آباد شویعنی از قید مقام آزاد شو

هر که از قید جهات آزاد شدچون فلک در شش جهت آباد شد

بوی گل از ترک گل جولانگر استدر فراخای چمن خود گسترست

ای که یک جا در چمن انداختیمثل بلبل با گلی در ساختی

چون صبا بار قبول از دوش گیرگلشن اندر حلقه ی آغوش گیر

از فریب عصر نو هشیار باشره فتد ای رهرو هشیار باش