بخش ۴۰ - نوای غالب
هوش مصنوعی: این شعر دعوت به تغییر و تحول در اوضاع جهان است. شاعر از ما می‌خواهد که قواعد آسمان و تقدیر را دگرگون کرده و شرایط را به نفع خود تغییر دهیم. او به مقامات و قدرت‌ها و موانع اجتماعی اشاره می‌کند و می‌گوید که نگران پیآمدها نباشیم. همچنین، اشاره به دو شخصیت بزرگ مذهبی، یعنی حضرت کلیم و حضرت خلیل دارد و بیان می‌کند که در صورت نیاز، آنان را نیز دعوت کنیم. در نهایت، تأکید می‌کند که اگر انسان‌ها باهم متحد شوند، می‌توانند به دنیای بهتر دست یابند و تغییراتی اساسی ایجاد کنند. این شعر دعوت به شجاعت و امید دارد.
«بیا که قاعدهٔ آسمان بگردانیمقضا بگردش رطل گران بگردانیم
هوش مصنوعی: بیا تا سرنوشت آسمان را تغییر دهیم و تقدیر را به سمت خود بکشیم.
اگر ز شحنه بود گیر و دار نندیشیموگر ز شاه رسد ارمغان بگردانیم
هوش مصنوعی: اگر از طرف پاسبانان مشکلی پیش آمد نگران نباشیم و اگر خبری از شاه بیاید، باید خود را آماده کنیم و او را همراهی کنیم.
اگر کلیم شود همزبان سخن نکنیموگر خلیل شود میهمان بگردانیم
هوش مصنوعی: اگر کسی مانند کلیم (حضرت موسی) به ما بپیوندد، با او صحبت نخواهیم کرد و اگر کسی شبیه خلیل (حضرت ابراهیم) به ما بیاید، او را مورد استقبال و پذیرایی قرار خواهیم داد.
بجنگ باج ستانان شاخساری راتهی سبد ز در گلستان بگردانیم
هوش مصنوعی: در برابر کسانی که از دیگران بهرهکشی میکنند، باید مقاومت کنیم و بهگونهای رفتار کنیم که فضای گلستان را از وجود آنها پاک کنیم.
به صلح بال فشانان صبحگاهی راز شاخسار سوی آشیان بگردانیم
هوش مصنوعی: بیایید صبح را با آرامش و زیبایی هر چه بیشتر به سوی خانههایمان هدایت کنیم.
ز حیدریم من و تو ز ما عجب نبودگر آفتاب سوی خاوران بگردانیم»
هوش مصنوعی: از حیدر (علی) هستیم و اینکه تو و من از یکدیگر تعجب نکنیم، اگر خورشید را به سمت شرق بچرخانیم.