بخش ۴۷ - آشکارا می شود روح هندوستان
هوش مصنوعی: در این متن، توصیف زیبایی یک حوری از آسمان آمده است که با چهره‌ای درخشان و چشم‌هایی پر از سرور، پرده را کنار می‌زند. او لباسی نرم و سبک بر تن دارد که از گلبرگ‌های گلاب ساخته شده است. اگرچه ظاهرش زیباست، اما بر لبانش ناله‌های درد و رنج نیز حس می‌شود. در نهایت، اشاره‌ای به ارتباط رومی و هندی وجود دارد که از فقدان و سوز او خبر می‌دهد.
آسمان شق گشت و حوری پاک زادپرده را از چهره خود بر گشاد
هوش مصنوعی: آسمان شکافته شد و یک حوری پاک پرده را از چهرهاش کنار زد.
در جبینش نار و نور لایزالدر دو چشم او سرور لایزال
هوش مصنوعی: در پیشانی او همواره شعلهای از آتش و نور وجود دارد و در چشمانش همواره شادی و خوشحالی بیپایان مشاهده می‌شود.
حله ئی در بر سبکتر از سحابتار و پودش از رگ برگ گلاب
هوش مصنوعی: لباسی بر تن دارد که از ابرهای سبکتر است و تار و پود آن از رگ و برگ گل محمدی با طراوت و خوشبو درست شده است.
با چنین خوبی نصبیش طوق و بندبر لب او ناله های درد مند
هوش مصنوعی: با این همه خوبی و زیبایی، به جای آنکه از زندگی لذت ببرد، فقط دردی دلخراش بر لبانش حک شده است.
گفت رومی «روح هند است این نگراز فغانش سوزها اندر نگر»
هوش مصنوعی: رومی میگوید که این صدا و فریاد، روح و باطن هندوستان را نشان می‌دهد و از آن میتوان به深ای درونش پی برد.