بخش ۱۵ - دلی در سینه دارم بی‌سروری
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساس تنهایی و بی‌سر و سامانی خود اشاره می‌کند. او دلِ ناآرامی دارد که هیچ نشانه‌ای از شادی یا روشنی در آن نیست. از طرفی، بار سنگین عبادت بی‌حضور او را کلافه کرده و از خدا می‌خواهد که این بار را از دوش او بردارد. در واقع، او به کمبود معانی و ارتباط واقعی در زندگی‌اش اعتراف می‌کند.
دلی در سینه دارم بی‌سرورینه سوزی در کفِ خاکم، نه نوری
هوش مصنوعی: در قلبم احساسی دارم که هیچ سروری ندارد؛ نه آتش و سوزشی در خاک من وجود دارد و نه نوری برای هدایت.
بگیر از من که بر من، بارِ دوش استثوابِ این نمازِ بی‌حضوری
هوش مصنوعی: از من بپذیر که این ثواب نماز بدون حضور، بر دوش من سنگینی می‌کند.