بخش ۲۴ - متاع من، دل دردآشنای است
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساسات دردآور و ناگوار خود اشاره می‌کند. او از متاعی که دارد، یعنی دل درد و غم، صحبت می‌کند و معتقد است که این غم به نوعی نصیب او شده است. در انتها نیز به خاک مرقد خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که لاله‌ای که بر آن می‌روید، برای او بهتر است زیرا خاموش و در عین حال دارای نواهایی خونین است. این ابیات نشان‌دهنده‌ی حس غم و درد شاعر است.
متاعِ من، دلِ دردآشنای استنصیبِ من، فغانِ نارسای است
هوش مصنوعی: دارایی من، دل آشنا با درد است و آنچه به من رسیده، صدایی ناتوان و نامناسب است.
به خاکِ مرقدِ من، لاله خوش‌ترکه هم خاموش و هم خونین‌نوای است
هوش مصنوعی: بهتر است که بر سر مزار من لاله‌ای بروید که هم سکوت دارد و هم با زیبایی و رنگش حس غم را منتقل می‌کند.