بخش ۸۷ - حرم از دیر گیرد رنگ و بوئی
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به توصیف حرم می‌پردازد که رنگ و بویی کهن دارد و بت او (که نمادی از معشوق یا الهه است) تصویر فردی پیر و ژولیده مو را به ذهن می‌آورد. او به تیره‌دستان اشاره می‌کند که نمی‌توانند دلی روشن و پر از آرزو داشته باشند. به طور کلی، شاعر حالتی از ناامیدی و دورافتادگی از نور امید را در زندگی بیان می‌کند.
حرم از دیر گیرد رنگ و بوئیبت ما پیرک ژولیده موئی
هوش مصنوعی: حرم نیز از دیر (کلیسا) رنگ و بویی میگیرد، چرا که بت ما، آن پیرزن با موهای درهم و برهم، به این فضا نفوذ دارد.
نیابی در بر ما تیره بختاندلی روشن ز نور آرزوئی
هوش مصنوعی: در میان ما که بدشانس هستیم، دلی پر از امید و روشنایی از آرزوها نخواهی یافت.