بخش ۱۱۰ - نم و رنگ از دم بادی نجویم
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از تأثیر خورشید و نور آن بر خود صحبت میکند و میگوید که نمیخواهد تحت تأثیر سایرین باشد. او به بلندی نگاه و دیدگاه خود اشاره میکند و بیان میکند که سخنانش را به میل و خواسته دیگران نمیگوید.
نم و رنگ از دم بادی نجویمز فیض آفتاب تو به رویم
هوش مصنوعی: من از لطافت و زیبایی زندگی که بر اثر تابش خورشید تو به من میرسد، انتظاری ندارم.
نگاهم از مه و پروین بلند استسخن را بر مزاج کس نگویم
هوش مصنوعی: نگاه من از زیبایی و نور ستارهها فراتر است و هیچ گاه سخن را بر اساس دلخواه و سلیقهی دیگران بیان نمیکنم.