بخش ۱۳۰ - چو خود را در کنار خود کشیدم
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از تجربه نزدیک شدن به خود و احساس نورانی بودن مقام خویش سخن میگوید. او با اشاره به نواهای صبحگاهی در یک مکان مقدس، به جهانی از عشق و مستی دست مییابد.
چو خود را در کنار خود کشیدمبه نور تو مقام خویش دیدم
هوش مصنوعی: وقتی خودم را در کنار تو قرار دادم، در نور وجود تو جایگاه واقعیام را شناختم.
درین دیر از نوای صبحگاهیجهان عشق و مستی آفریدم
هوش مصنوعی: در این مکان، با صدای صبحگاهی عشق و سرمستی را به وجود آوردم.