بخش ۱۳۷ - دمید آن لاله از مشت غبارم
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان احساسات عمیق خود می‌پردازد. او از لاله‌ای که نمادی از زیبایی و عشق است، صحبت می‌کند که از خاک و غبار سر برآورده و خونش به کنارش می‌ریزد. شاعر از مخاطب می‌خواهد که این لاله را با مهربانی قبول کند، زیرا او تنها چیز با ارزشی که دارد، دلش است.
دمید آن لاله از مشت غبارمکه خونش می تراود از کنارم
هوش مصنوعی: یک لاله از درون غبار من رشد کرده است و خون آن از کنار من جاری میشود.
قبولش کن ز راه دلنوازیکه من غیر از دلی ، چیزی ندارم
هوش مصنوعی: او را با مهر و محبت بپذیر، زیرا من هیچ چیز دیگری جز یک دل عاشق ندارم.