تناجی
اقبال لاهوری

بخش ۱۴۷ - بهرحالی که بودم خوش سرودم

بهرحالی که بودم خوش سرودمنقاب از روی هر معنی گشودم
مپرس از اضطراب من که با دوستدمی بودم دمی دیگر نبودم