تناجی
اقبال لاهوری

بخش ۲۱۸ - شب این کوه و دشت سینه تابی

شب این کوه و دشت سینه تابی نه در وی مرغکی نی موجبی
نگردد روشن از قندیل رهبانتو میدانی که بایدفتابی