تناجی
اقبال لاهوری

بخش ۲۲۰ - سحرگاهان که روشن شد در و دشت

سحرگاهان که روشن شد در و دشتصدا زد مرغی از شاخ نخیلی
فروهل خیمه ای فرزند صحراکه نتوان زیست بی ذوق رحیلی